Wednesday, August 8, 2012

ਕਾਹਨੂੰ ਕਰੇਂ ਤੂੰ ਰੋਸ ਗਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ਿਕਵਾ ਸੱਜਣਾ

ਕਾਹਨੂੰ ਕਰੇਂ ਤੂੰ ਰੋਸ ਗਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ਿਕਵਾ ਸੱਜਣਾ
ਹੋਣੀ ਦੇ ਝੱਖੜ੍ਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਝੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਅੰਬਰੀਂ ਜਦੋਂ ਗੁਬਾਰ ਜਿਹਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤਾਰੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਮਿੱਟੀ ਹੈ ਇਹ ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਹੈ
ਪਤਾ ਨਈ ਕਾਹਤੋਂ ਇਹ ਲੋਕੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਐਵੇਂ ਕਿਉਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਿਹਾ ਤੂੰ ਫਿਰਦਾ ਐਂ
ਇੱਕ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਬੂਹਾ, ਪਰ ਸੋ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਮੇਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਕੇ ਨਾ ਡਰ ਤੂੰ
ਬਹੁਤਾ ਭਰਕੇ ਸਾਗਰ ਵੀ ਉੱਛਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਐਵੇਂ ਨਾ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਜਿੰਦੇ
ਭੁੱਲ ਭੁਲੇਖੇ ਪੱਥਰ ਮੋਤੀਆਂ ਸੰਗ ਤੁਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ

1 comment:

Anonymous said...

ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਹੈ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ- ਮਨਜੀਤ ਕੁਮਾਰ, ਜਲੰਧਰ