ਮੇਰੀ ਜ਼ੁਬਾਨ My Tongue

ਉਹ

2011-05-03T01:37:00.001-07:00

ਜਦ ਉਹ ਚੇਤੇ ਆਵੇ,
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਟੋਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਓਰਕੁਟ, ਫੇਸਬੁੱਕ ਨਾ ਜਾਣੈ
ਕੀ ਕੀ ਫਰੋਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਜਦ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਓਹ
ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ
ਕਿੰਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹੈ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ
ਦੁਨੀਆਂ ਚੰਨ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਗਈ
ਪਰ ਓਹ ਨੈਟ 'ਤੇ ਵੀ ਨਈ ਪੁੱਜੀ

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ- ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

Share |

ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਦੇ ਹੋ

2010-06-01T06:42:00.001-07:00

ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਵਤ ਦੇ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਟਿਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ,"ਮਨ ਜੀਤੈ ਜਗ ਜੀਤੈ"। ਮਨ ਰੱਥ ਜੁੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਲਗਾਮ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸਦੇ ਚਾਲਕ ਹੱਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਰੱਥ ਜੁੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਬੇਲਗਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਮਨ ਦੀ ਲਗਾਮ ਚਾਲਕ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਮੋੜ੍ਹ ਸਕੇ।

ਮਨ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਲਲਚਾ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਸਰਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੇ ਬਹਿਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬਹਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਾਵਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੂਜੀ ਵਸਤੂ ਵਲ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਰੱਬ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਗ੍ਰਾਮੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਕੇ ਗੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਘਰ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਘਰ ਮਿਲਣਾ ਬੇਹੱਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਹਿੰਗਾ। ਉਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਘਰ ਨਈ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਦੁੱਖੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਮਿੱਤਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲਾਂਚ ਟਾਈਮ ਵੇਲੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਨਈ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਦੂਜੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਹੈਪੀ ਤੈਨੂੰ ਬਲੋਗਿੰਗ ਤੋਂ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਘਰ ਲੱਭਣ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਜੁਆਬ ਦੇ ਦੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਆਸ ਨਾ ਕਰੇ"। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ, "ਯਾਰ ਜੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕੋਰਾ ਜੁਆਬ ਹੈ"। ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਆਫ਼ਿਸ ਚੱਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੁਆਂਢਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਬੈਠਾ, "ਕੋਈ ਘਰ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਰਾਏ ਲਈ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ"। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਘਰ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਘਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਫੇਰ ਆਫ਼ਿਸ 'ਚੋਂ ਫੋਨ ਆ ਗਿਆ, ਕਹਿਣੈ ਲੱਗਿਆ, ਯਾਰ ਉਸਦਾ ਘਰ ਪਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਉਸਦੀ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦਾ ਘਰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਅਸਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਰੱਬ ਜਾਣੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਚੰਗਾ ਘਰ ਅਤੇ ਘੱਟ ਕਿਰਾਇਆ ਵੇਖਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਗੇਟ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਸਮੱਸਿਆ ਲੈਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ 'ਚ ਦਿੱਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ...ਜੇਕਰ ਘਰ ਨਈ ਲੈਣਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੁਆਬ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, ਨਈ ਨਈ..ਲੈਣਾ ਐ ਯਾਰ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ ਸੌਂਣ ਹੀ ਲੱਗੇ ਸੀ ਕਿ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਯਾਰ ਮੇਰੇ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਐਡਵਾਂਸ ਤਾਂ ਨਈ ਦਬ ਲਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਕੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਚੱਲ ਏਦਾਂ ਕਰ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰਹਿ, ਜਦੋਂ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕ ਧੱਕੇ ਮਾਰਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਡੇਰੇ ਜਮਾ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਓ ਜੋ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਕਾ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ।

ਉਹ ਹਾਦਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

2010-05-27T06:39:00.001-07:00

ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਲੁਕੋਈ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਕਰੀਬ ਹੈ ਉਹ ਹਾਦਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਜਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਖ਼ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਵੀਰ ਦਵਿੰਦਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੀ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ। ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਹਸਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੱਦਾ ਤਾਂ ਗਾਇਕ ਵੀਰ ਦਵਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਆਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦਾ ਆਉਣਾ। ਗੋਰਾ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਾਇਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਜੀ ਪੈਲੇਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਜੇ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਬਨ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਿਰਕੱਢੇ ਗਾਇਕ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾ ਪਾ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜ਼ਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਬਨ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪੁੱਜੀ। ਠੇਸ ਇਸ ਕਾਰਣ ਪੁੱਜੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਗਾਇਕ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਸੀ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਦੋ ਕਿਰਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਰਵਜਨਕ। ਨਿੱਜੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਉਸਦੇ ਵਰਤਾਓ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਵਜਨਕ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਹੁਨਰ ਕਰਕੇ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣਾ ਉਸਦੇ ਨਿੱਜੀ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਝਲਕਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਝਲਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਦੂਜੇ ਗਾਇਕ ਉਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਕੁੱਝ ਆਮ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਕੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਤਾਂ ਹੋਣਗੇ ਹੀ। ਉਸ ਸਿਰੇ ਦੇ ਗਾਇਕ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਬੇਹੱਦ ਘ੍ਰਿਣਾਜਨਕ ਸੀ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੁੜ੍ਹ ਮੁੜ੍ਹ ਮੇਰੇ ਆਦਰਸ਼ ਗਾਇਕ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਟੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਲਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸ਼ਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਪੈਲੇਸ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਬਰਨਾਲਾ ਰੋਡ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਬੱਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਪਥਰਾਅ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਤਾਂ ਮੌਕੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਂਦਿਆਂ ਫੱਟੜ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਗੱਡੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਊ। ਗੋਰੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਗੱਡੀ ਕਿਸਦੀ। ਉਸਨੂੰ ਫੱਟੜ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਨਕ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈਕੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈਕੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ।

ਉਸ ਰਾਤ ਗੋਰੇ ਦੀ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਰਖ਼ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਦੇ ਕੱਦ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਗਾਇਕ ਦੀ ਹੈਂਕੜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਮਗਰੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚੋਂ ਡੇਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਿੰਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ।

ਓਹ ਅਜ਼ਨਬੀ

2010-05-24T08:57:00.000-07:00

ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ, ਓਹ ਜੋ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦਾ ਸੀ,

ਯਾਰਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ,

ਹਰ ਬੋਲ ਉਹਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਸੀ

ਪਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਚੱਲੇ, ਨਈ ਪਰਤਿਆ

ਰੱਬ ਜਾਣੈ ਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹੋਣਾ ਵਰਤਿਆ

ਉਸ ਦੀ ਗੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਮਨ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਐ

ਰਹਿ ਰਹਿ ਚੇਤਾ ਉਸ ਚੰਦਰੇ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਐ

ਪੂੰਝ ਪਸੀਨਾ ਮੱਥੇ ਤੋਂ, ਝੱਟ ਉੱਠ ਮੰਜੇ ਤੋਂ

ਰਾਤੀ ਸੁਫ਼ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਆਵਣ ਭੈੜੇ,

ਨਾ ਮੈਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਓਹ ਜਾਣੈ

ਮੈਂ ਝੱਲੀ ਲਾ ਬੈਠੀ ਰੋਗ ਕੈਹੜੇ

ਰੱਬ ਕਰੇ, ਓਹ ਪਰਤ ਆਵੇ

ਮੇਰੇ ਠੰਡ ਕਾਲਜੇ ਪਾਵੇ,

ਮੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਖ ਦੀ ਨੀਂਦਰ ਆਵੇ

ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਰੱਬ ਦਾ, ਉਹਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਵੇ

ਜੋ ਲੈ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਸੁੱਖ ਚੈਨ ਨੂੰ ਨਾਲੇ

ਲਾ ਗਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਲੇ

ਮੁੜ੍ਹ ਆਵੇ ਮੁੜ੍ਹ ਆਵੇ

ਨੀਂ ਸਈਉਂ ਓਹ ਅਜ਼ਨਬੀ,

ਜੋ ਲੱਗਦਾ ਐ ਅਪਨਿਆਂ ਵਰਗਾ

ਰਾਤੀਂ ਆਏ ਸੋਹਣੇ ਸਫ਼ਨਿਆ ਵਰਗਾ

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ- ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

Share |

ਰੱਬੀ ਦਾਤ ਜਿਹੀ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ "ਹੋਕਾ"

2010-05-21T22:59:00.001-07:00

ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦਾ ਜੰਮਪਲ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ (Hardev Mahinangal) ਦਾ ਨਾਂਅ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਮੁਥਾਜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਰਬੋਤਮ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਗ਼ਿਫ਼ਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹਾਲੀਆ ਆਈ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ" ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੂਝਵਾਨ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਰੱਬੀ ਦਾਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।

ਇਹ ਕੈਸਿਟ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਆਈਆਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਇਸ ਨਾਮਵਰ ਗਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਦਿਆਂ ਇੱਕ ਨਿਵੇਕਲਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਰਾ ਉਤਰਦਾ ਹੈ।

ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹਾਲੀਆ ਆਈ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ' ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਹਰ ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਅਲਹਿਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਰੂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤਰੁਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਧੁਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੁਆਰਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣਾ। ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨੋਖੀ ਸੌਗਾਤ ਦੇਣ ਦੇ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਵਧਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਿੰਦਰ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਤੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਤਰੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ" ਮਰਹੂਮ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ 'ਹੋਕਾ' ਸਮੇਤ ਸੱਤ ਕਾਵਿ ਵੰਨਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਲਘੂ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਵਿਚਲੀ ਸਵ. ਸ਼ਾਇਰ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਰਚਨਾ "ਹੋਕਾ" ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਣਜਾਰੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਡੀ ਵਿਹੀ ਵਿੱਚ ਚੂੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਹੋਕਾ, ਦੇਈਂ ਨਾ ਵੀਰਾ ਵਣਜਾਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਤਾਂ ਸਾਉਣ 'ਚ ਵੀ ਸੋਕਾ, ਸੋਕਾ ਵੇ ਵੀਰਾ ਵਣਜਾਰਿਆ।", ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ 'ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ' ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕਵੀ ਤਰਲੋਚਨ ਲੋਚੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਕੀਤੀ ਹੈ,"ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਕਹਿਣ ਬਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕਰਜ਼ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕੌਣ ਉਤਾਰੇ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਮਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਜੋੜ੍ਹਣ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਉਂਝ ਤਾਂ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।

ਤੀਜੀ ਰਚਨਾ 'ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਫੁਲਕਾਰੀ' ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਰਜਦਿਆਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਨਸੀਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਲ ਦੀਨਾ ਸਾਹਿਬ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਿਆਂ ਬੁਰੇ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, "ਸੁਣ ਕੁੜੀਏ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਂ ਨਾ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਕਰੀਂ ਨਾ, ਇੱਕ ਮਿਰਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾ ਚੱਲੀ, ਪਾ ਸੁਰਮੇ ਦੀ ਧਾਰੀ ਨੀਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਫੁੱਲਕਾਰੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਡੱਬ ਲਲਾਰੀ ਨੀਂ।"

ਚੌਥੀ ਰਚਨਾ 'ਕਿੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰੋਈਏ" ਵਿਗੜ੍ਹਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਕਰੜ੍ਹਾ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਦੋਗਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਕੇਰਿਆ ਹੈ। ਕਵੀ ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ,"ਸੁਣ ਲੋ ਲੋਕੋ ਅਜਬ ਕਹਾਣੀ, ਇੱਕ ਭਾਂਡੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਕਲਯੁੱਗ ਦਾ ਵਰਤਾਵਾ ਦੇਖੋ, ਸੱਪ ਖੇਡਣ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰੋਈਏ ਮੌਲਾ ਕੁੱਤੀ ਰਲ ਗਈ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ।"

ਜਿੱਥੇ ਮਲਕੀਤ ਸੰਧੂ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਚਨਾ "ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰ" ਅੱਜ ਦੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੇਵੀਂ ਰਚਨਾ "ਮਾਪੇ" ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਡਾ.ਕੇਵਲ ਅਰੋੜਾ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਲੂੰਧਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਕੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖ ਤਸੀਹੇ ਝੱਲੇ ਹਨ।

ਇਸ ਬੋਲਦੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਰਚਨਾ 'ਸੱਚ ਬੋਲਤਾ', ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਸਾਧਣ ਦੇ ਲਈ ਦੂਰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿਆਹੀ ਇੱਕ ਦੁੱਖੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹੂਕ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਦੇ ਦੋ ਪਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਕਣਕ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਵੀ ਇੰਜ.ਸਤਪਾਲ ਬਰਾੜ (ਯੂਐੱਸਏ) ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਨਾ ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਖੇਲੇ, ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਮੇਲੇ, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਕੱਲੀ ਕਾਹਤੋਂ ਤੋਰਦਾ, ਮਾਫ਼ੀ ਕਰੀਂ ਬਾਪੂ ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਤਾ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਹੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਵੀ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਚੰਗੀਆਂ ਸੌਗਾਤਾਂ ਪਾਵੇਗਾ।

ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚ ਦੀ ਉਪਜ "ਏਕਮ"

2010-05-17T23:04:00.000-07:00

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਨਾਵਟੀ ਸਾਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉੱਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨ ਗਿਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ "ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਮਾਈ ਵਿਲੇਜ਼" ਤੇ "ਮਿੱਟੀ" ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ ਏਕਮ-ਸਨ ਆਫ਼ ਦੀ ਸੋਇਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪੁਖ਼ਤਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਬੱਬੂ ਮਾਨ (babbu maan) ਅਭਿਨੀਤ ਫਿਲਮ ਏਕਮ-ਸਨ ਆਫ਼ ਦੀ ਸੋਇਲ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਧਨਾਢ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਤਾਣੇ ਬਾਣੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਇਕ ਏਕਮਜੀਤ, ਜੋ ਧਨਾਢ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦੀ ਹਿਮਾਇਤ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਕੇ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਏਕਮਜੀਤ ਦਾ ਇਹੋ ਰੂਪ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਇਕ ਏਕਮਜੀਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵਤਨ ਮੁੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਕਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਤ੍ਰੇਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਤ੍ਰੇਅ ਭਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਏਕਮਜੀਤ ਨੂੰ ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਠੋਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਵਰਗੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਰਵੱਈਏ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਏਕਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬੋਲਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਖੁੱਸਣ ਦਾ ਰਤਾ ਕੁ ਡਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਏਕਮਜੀਤ ਇੱਕ ਇਨਕਲਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਏਕਮ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਪੁਰਾਣੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਲਈ ਰੰਗਕਰਮੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਤਰਲੋਚਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁੱਕਵੇਂ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੋਚ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਰਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਏਕਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਏਕਮ ਦੇ ਲਈ ਰਚੇ ਗਏ ਕੁੱਝ ਸੰਵਾਦ ਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਦਿਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਮਾਂ ਕਹਿਲਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਐ, ਪਰ ਮਾਂ ਬਣਨਾ ਬੇਹੱਦ ਔਖਾ",
"ਸਰਕਾਰਾਂ ਉਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਅਤੇ "ਇਸ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਇੰਡੀਆ"। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਮ ਬਣੇ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਵਿਅੰਗਮਈ ਸੰਵਾਦ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਦਿਮਾਗ ਉੱਤੇ ਚੋਟ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜਿੱਥੇ ਏਕਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਨੇ ਮੁਨੀਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਭਗਵੰਤ ਦਾ ਇਹ ਕਿਰਦਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਫਿਲਮ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,"ਹੋ ਗਿਆ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟਾਈਮ"। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਫਿਲਮ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਮੈਂਡੀ ਤੱਖਰ ਨੂੰ ਭਲਾਂ ਹੀ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਵਰਤੀ ਹੈ।

ਫਿਲਮ ਦਾ ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ ਖੁਦ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੇ ਲਈ ਲਿਖੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੀਤ ਹੋਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਨਦੀਪ ਬੈਨੀਵਾਲ ਨੇ ਕੋਈ ਕਸਰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਲੈਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੁੱਜੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਮੌਤ ਸ਼ਮਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਵਾਨਾ

2010-05-05T22:59:00.000-07:00

ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਗਏ ਕਰੀਬਨ 37 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਲਗਭਗ 37 ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਮਸਾਂ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਉਸਦੀ ਮਹਿਬੂਬਾ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਹਿਬੂਬਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਕ 'ਚ ਝੱਲੀ ਸੱਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁਨੂੰ ਨੂੰ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਦਮ ਤੋੜ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਬੱਸ ਮੌਤ ਮੌਤ ਹੀ ਪੁਕਾਰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਸ਼ਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਵਾਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜਿਆਦਾਤਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਚਨਾ "ਅਸਾਂ ਤਾਂ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਮਰਨਾ, ਮੁੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ਅਸਾਂ ਭਰੇ ਭਰਾਏ, ਹਿਜ਼ਰ ਤੇਰੇ ਦੀ ਕਰ ਪਰਕਰਮਾ" ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਜੱਗੋਂ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕਾਹਲ ਸੀ।

ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਉਣਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਰ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਲੈ ਹੀ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਘਾਟਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹਰ ਰਚਨਾ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਨੂੰ ਛੋਹਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਿਤ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਜੁਆਨ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦੂਜੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਉਤਾਵਲੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵ ਮੌਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੂਰ ਗਏ ਮਹਿਬੂਬ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਰੀਖ਼ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਆਵੇਗਾ, ਪਲ ਕੁ ਨੂੰ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੀ ਲਿਖੀ ਰਚਨਾ "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ" ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, "ਨੀ ਜਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਅੱਜ ਰਾਤੀਂ ਅਸਾਂ ਘੁੱਟ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਲੈਣਾ, ਨੀ ਜਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।

ਸ਼ਿਵ ਖੁਦ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ "ਆਪਣੀ ਸਾਲ ਗਿਰ੍ਹਾ 'ਤੇ' ਦੇ ਵਿੱਚ "ਬਿਹਰਣ ਜਿੰਦ ਮੇਰੀ ਨੇ ਸਈਓ ਕੋਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਕਾਇਆ ਨੀ, ਪੱਕਾ ਮੀਲ ਮੌਤ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਨਾ ਪਰ ਆਇਆ ਨੀਂ, ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਰੱਥ ਉੱਤੇ ਜੀ ਕਰਦੈ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ ਨੀ, ਕਾਇਰਤਾ ਦੇ ਦੱਮਾਂ ਦਾ ਪਰ ਕਿੱਥੋਂ ਦਿਆਂ ਕਿਰਾਇਆ ਨੀ'। ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਕਾਹਲਾ ਸੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਸੌਣ ਦੇ ਲਈ।

ਮੌਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਗਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਣਵੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਅੱਗ ਦਾ ਸਫ਼ਰ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਬੜੀ ਅਚਵੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀਓ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ 1960 ਵਿੱਚ 'ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਾਗਾ', 1961 ਵਿੱਚ ਲਾਜਵੰਤੀ, 1962 ਵਿੱਚ 'ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ' ਅਤੇ 1963 ਵਿੱਚ 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੋ' ਪੁਸਤਕਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਵਾਈਆਂ। 1960 ਤੋਂ 1963 ਤੱਕ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਾ ਮੰਗਣ ਪਿੱਛੋਂ 1964 ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਬਿਰਹਾ ਤੂੰ ਸੁਲਤਾਨ' ਅਤੇ 'ਦਰਦ ਮੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੀਂ' ਪੰਜਾਬੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਸੁੱਟੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਖ਼ਸਤ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। 1965 ਵਿੱਚ 'ਲੂਣਾ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਅ ਦਿੱਤੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ ਭਰੇ ਭਰਾਏ ਮੁੜ੍ਹ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। 1965 ਤੋਂ 1973 ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਕੇਵਲ 'ਮੈਂ ਤੇ ਮੈਂ' ਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ 6 ਮਈ 1973 ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਲਾਵਾ ਪਾਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਗਿਆ।

ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕਰੀਬਨ ਦਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਲਗਭਗ 27 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਐਕਡਮੀ ਐਵਾਰਡ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਸੁਰਜੀਤ ਮਾਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੁੱਛੀ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਜੁਆਬ ਸੀ 'ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਇਹ ਪੁਸਰਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਗਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਨਾ ਖੁਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕਾਂ। ਨਾਲੇ ਕਿਸੇ ਕਵੀ ਲਈ ਅਸਲੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਾਠਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।' ਅੱਜ ਹਰ ਵਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਪਿਆਰ ਉਸਦੇ ਕੱਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਖੁਦ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦਰਾ ਕੌਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਆਲ ਦੇ ਜੁਆਬ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੱਸ ਸਭ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਸੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਰ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਪ੍ਰਤੀ ਪਲੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਉਜ਼ਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਮਰਨਾ ਦਾ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦ ਤੋਂ ਜਲਦ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਖ਼ਤਮ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ਰ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਲਬੱਧੀਆਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਇੱਕ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਭੈਅ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਮੌਤ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹਾਸਿਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬੱਸ ਭਟਕਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ, ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਬਟਾਲਵੀ ਤੱਖਲੁਸ ਤੋਂ ਬੇਹੱਦ ਚਿੜ੍ਹ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਰਜੀਤ ਮਾਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਵਿਤਾ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬ ਉੱਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਟਾਲਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਆਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, "ਬਟਾਲਵੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਕਹੀਆਂ, ਸੱਬਲਾਂ, ਹਥੌੜੀਆਂ, ਸੰਗਲ ਅਤੇ ਦਾਤੀਆਂ ਖੁਰਪੇ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਬਟਾਲਵੀ ਤਖੱਲੁਸ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਹਨੇ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਜੋੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਟਾਲਵੀ ਸ਼ਬਦ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ ਕਹਿਕੇ ਚੋਟਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਉਂਝ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੰਡਾਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਦਰਦ ਦੇਣ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਕਹਿਕੇ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੈਨ ਦੇ ਪਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਨ ਜਾਂ ਤਾਰਾ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੁੱਝ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦਾ, ਤਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਜੋ ਮਰਦਾ ਚੰਨ ਬਣਦਾ ਜਾਂ ਤਾਰਾ, ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਆਸ਼ਿਕ ਮਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ।

ਕੀ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸਾਖੀਆਂ

2010-04-13T11:45:00.000-07:00

ਅਪ੍ਰੈਲ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਭਲੇ ਹੀ "ਅਪ੍ਰੈਲ ਫੂਲ ਡੇ" ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਅਲਹਿਦਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਗ੍ਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੁੱਝ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਕੁੱਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਮੇਲੇ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਵਿਸਾਖੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੋ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਮਿਟ ਛਾਪ ਛੱਡ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ ਲਾਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਇੱਕ ਵਿਸਾਖੀ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੂਜੀ ਲਾਲ ਅੱਖਰੀਂ ਲਿਖੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਡੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰੀਂ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਵਿਸਾਖੀ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1699 ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿਕਾਕੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ੍ਹ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ ਮੰਗੇ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪੰਡਾਲ 'ਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ। ਇਹ ਚੁੱਪ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਖੋਹ ਗਈ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਯਤਨ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਣ ਉੱਭਰਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਮਹੱਤਵ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਲੇ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਹਿੰਦ ਕੌਮ ਦੇ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਖੇ ਲਾਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸਾਖੀ ਦੀ ਇਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਗੋਰੀ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਦਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੀ ਇਹ ਅਣਹੋਣੀ ਵਿਸਾਖੀ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜੱਗ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1699 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਜਿੱਥੇ ਮੁਗਲ ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ ਅਹਿਮ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਹੀ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ 'ਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਜਾਲਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਰਨਲ ਡਾਇਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰੂਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਿਚੈ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਜਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਸੁਲਾ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਭਲੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਇਸ ਖ਼ੂਨ ਦਾ ਬਦਲਾ ਸੁਨਾਮ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਉਧਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੰਡਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਕੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਇਹ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਦਮਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ। 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਸਾਜੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੰਜ ਹੀ ਕਿਉਂ? ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਪਿਆਰੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾਜੇ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਅਲਪ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਵਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਦਿੰਦੇ, ਜੇਕਰ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਵਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਪੰਜ ਬੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਆਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਿਸਾਖੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਅਚਾਨਕ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓ ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਆਸ਼ਿਕ ਦੱਸੇ, ਟੇਢੀ ਪੱਗੜੀ ਧਰਕੇ,
ਤੂੰ ਕਹਿਣੈ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਮਿਲਜੇ, ਇਹ ਮਿਲਦੈ ਮਰ ਮਰਕੇ
ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਮੈਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਵਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅੱਜ ਬੰਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਦਾ ਪੰਜ ਵਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਅਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਦੂਜੀ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਨੂੰ ਏਕਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਕੱਟਣਾ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਅੱਜ ਵੀ ਅਧੂਰੇ ਹਨ, ਭਲੇ ਹੀ ਭਾਰਤ ਆਜਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭਾਵੇਂ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਢੰਗ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸਾਖੀ ਮੌਕੇ ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਨਫਰੰਸ ਇਨਕਲਾਬੀ ਨਾ ਹੋਕੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਸਾਧਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੇਲਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਲਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-
ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਵੈਬਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਵੀ

ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਿਵਾਦਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ

2010-04-09T19:20:00.001-07:00

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਠਿੰਡੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠ ਦਾ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੰਡੇ ਖੁੰਡਿਆਂ ਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੁੰਡੇ ਖੁੰਡੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਉੱਥੇ ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਿੱਥੇ ਬਈ ਬਾਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਗੇੜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਗਾਇਕ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਨਾਂਅ ਮੁੜ੍ਹ ਮੁੜ੍ਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚਮੁਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ ਬਈ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਮੇਰਾ ਜੁਆਬ ਨਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬਈ ਦੇਬੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਐਨੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਬਈ ਸਤਿੰਦਰ ਦੀ ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਕੈਸਿਟ ਹੈ, ਦੇਬੀ ਨੇ ਤਾਂ ਦਰਜਨਾਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਬਾਜਾਰ 'ਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਿਪੀਟਿਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਸਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਹੈ। ਗੱਲ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਆਪਾਂ ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਸਤਿੰਦਰ ਕੁੱਝ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਾਲੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਜਲਦਬਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੇਬੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਗੱਲ ਅਚਾਨਕ ਮੂਹਰੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਲੇ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਚ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਖ਼ਬਰ 'ਚ ਸ਼ਾਇਰ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਜੱਜ ਨੇ ਗਾਇਕ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦੇ ਲਈ 15 ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਆਫ਼ੀ ਇਸ ਗੱਲ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਤਿੰਦਰ ਨੇ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਓ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਮੁਆਫ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਮ ਉੱਤੇ ਸਰਤਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਨ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਚਾਰ ਸ਼ੇਅਰ ਸਰਤਾਜ ਲਾਈਵ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਗਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੋਂ 32 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਿਕ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠ ਦਰਜ ਹਨ।

ਉਧਰ, ਸੂਤਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਸਰਤਾਜ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲਵੇਗਾ, ਜਦਕਿ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਕਰੀਬੀ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਕਥਿਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਦਰ ਖਾਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਭਾਵੇਂ ਮੁਆਫ਼ੀਨਾਮਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੋਰੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿੱਕ ਠੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸਰਤਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।

ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਰਮਾ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਪਾਵੇ, ਪਰ ਮਟਕਾਉਣ ਜਾਣਦਾ ਕੋਈ ਕੋਈ..ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਛੱਡੀ ਹੈ। ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣਾ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਿੰਨੇ ਗਾਇਕ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇ ਹਨ। ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਕ ਨਾ ਰਹਿਮਤ ਕਰਦਾ ਕਿਹਨੇ ਲਿਖਣਾ ਗਾਉਣਾ ਸੀ, ਮਾਨ ਤੇਰਾ ਮਰਜਾਣਾ ਕਿਧਰੇ ਮੁਨਸ਼ੀ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਸੱਚ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਸ਼ਕ ਰਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਚਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ਿਕ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੀਤ "ਫੇਲ੍ਹ ਕਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ" ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਸੂਫ਼ੀ ਗਾਇਕ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਝਾਕ 'ਚ ਬੈਠੇ ਸਰਤਾਜ ਉੱਤੇ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਢੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਸੂਫ਼ੀ ਗਾਇਕ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਅਲਫ਼ਾਜ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸੂਫ਼ੀਅਤ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ ਹਨ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਵੈਬਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਵੀ..

ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਛੜੇ ਭਰੋਸੇ ਭਾਜਪਾ

2010-04-01T08:54:00.000-07:00

ਕਾਂਗਰਸ ਹੱਥੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰੀ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਤੋਂ ਛੜੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਜਾਗਿਆ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਮੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾਜਾਰ ਗਰਮ ਹੈ ਕਿ ਆਉਂਦੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਪੀਐੱਮ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਿਛਾਂਹ ਹੱਟਣਾ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਛੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਭਾਜਪਾ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਆਈ, ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼੍ਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਜਪਾ ਦਾ ਪੰਦਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ (May 16, 1996 - June 1, 1996) ਦੇ ਲਈ ਆਉਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਕਾਲ (March 19, 1998 - May 22, 2004 ) ਦੇ ਲਈ ਆਉਣਾ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਭਾਜਪਾ ਸੱਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਨੇ, ਜੋ ਮਾਣ ਖੱਟਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਅਟੱਲ ਬਿਹਾਰੀ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਤਾਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਤੋਂ ਹੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਛੜੇ ਛੜੇ ਨਾ ਸਮਝੋ ਲੋਕੋ
ਛੜੇ ਬੜੇ ਗੁਣਕਾਰੀ
ਨਾ ਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੋੜ੍ਹਾ ਫਿਨਸੀ
ਨਾ ਕੋਈ ਲੱਗੇ ਬਿਮਾਰੀ
ਦੇਸੀ ਘਿਓ ਦੇ ਪੱਕਣ ਪਰਾਂਠੇ
ਮੁਰਗੇ ਦੀ ਤਰਕਾਰੀ
ਹੁਣ ਛੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਗੈਸ ਲਵਾ ਲਈ
ਫੂੰਕਣੋਂ ਹੱਟ ਗਈ ਦਾੜੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਛੜੇ ਸਨ
ਹੁਣ ਬਣ ਗਏ ਸਰਕਾਰੀ
ਹੁਣ ਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਜਾਂ ਹੀ ਮੌਜਾਂ
ਕਹਿ ਗਏ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ
ਸਾਡੇ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ।
ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ, ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ। ਇਸ ਵਾਰ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜੇਕਰ ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਕਦੋਂ ਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹੁਲ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੁਆਰਾ ਸਟਾਰ ਬਣਾਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈਕੇ ਬਹਿਸ ਛਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਨੇਤਾ ਲਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਡਵਾਨੀ ਨੇ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਚਰਚਾ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੀਐੱਮ ਉਮੀਦਵਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।

ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਲਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਡਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਗੋਧਰਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਪੱਖੀ ਨੇਤਾ ਬਣਕੇ ਉਭਰਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗੁਜਰਾਤ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਉਸਦੇ ਸਫ਼ਲ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਗੁਜਰਾਤ ਦੀ ਤੱਰਕੀ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨਸੀਹਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਐਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਲੋਕਪ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਗੁਰਜਾਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੈ। ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਅਟੱਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਚਰਚਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾਜਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਭਾਜਪਾ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੀ ਡੁੱਬਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਾ ਮਲਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਚੰਗਾ ਕਦਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਦਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਕਦਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਨੇ ਰੂਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-
ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਪਂਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ .ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਫਿਰ ਸੁਣਨਗੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਪਟਾਕੇ

2010-03-30T09:03:00.000-07:00

ਆਉਂਦੀ 3 ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੱਬਡੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੱਲ ਇਸ ਖੇਡ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਹਿਮੀਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਕੱਲਬਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਫੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਕੁੱਝ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੱਬਡੀ ਮੈਚਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਕੱਬਡੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਬੈਠਦੇ ਅਤੇ ਕੱਬਡੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਰਗੀਆਂ ਪ੍ਰਚੱਲਿਤ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਬੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਚ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਆਉਂਦੀ ਤਿੰਨ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਅਸੀਂ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਕਦੇ ਇਸ ਲੁਪਤ ਹੁੰਦੀ ਖੇਡ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਹੁੰਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੁਧ ਵੀ ਲਵੇਗਾ।

ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਬਹੁਮੁੱਲਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਚਾਰ ਹਜਾਰ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪਿੰਡ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਪਾਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ੌਂਕੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੌਕੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ।

ਐਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੱਬਡੀ ਦੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਧਾਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲ ਸਾਲ ਆਯੋਜਿਤ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਉਂਝ, ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਆਈ, ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਸੌਦਾਗਰਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਕੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ। ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲੱਤ ਕਾਰਣ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਪਿੰਜਰ ਬਣਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਕੱਬਡੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਡਣ ਦੇ ਲਈ ਜਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਥੋਥੇ ਕਰ ਛੱਡੇ ਸੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਬਡੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰਾਹੇ ਪਏ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਬਣ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸੁੰਨੇ ਪਏ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਪਟਾਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੀਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ, ਦੋ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ!

2010-03-30T09:01:00.000-07:00

ਭਾਵੇਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੀ ਸੁਪਰ ਹਿੱਟ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ 'ਸ਼ਹੀਦੇ ਮੁਹੱਬਤ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ' ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੰਨੀ ਦਿਓਲ ਦੀ ਸੁਪਰ ਡੁਪਰ ਹਿੱਟ ਫਿਲਮ 'ਗਦਰ' ਹੋਵੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘਬਰਾਉਂਦਾ। ਜਿਆਦਾਤਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੁੰਡਾ ਮੁਸਲਿਮ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਮਾਜ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨੌਜਵਾਨ ਇੱਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੱਲ ਨਿਕਾਹ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੇਸ਼ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ, ਪੇਸ਼ੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੁੰਡਾ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਟੈਨਿਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਨਾਂਅ ਖੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਖੇਡ ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਹਸਤੀਆਂ (ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ) ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਝੂਠੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅਕਸਰ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸੋਹਰਾਬ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਗਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਕੱਚੇ ਤੰਦ ਵਾਂਗ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਾਲੇ ਸਾਨੀਆ ਦੇ ਇਸ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਆਏ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਏ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਾਹ ਕਰਨਗੇ ਕਾਰਣ ਚਰਚਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਗੱਲ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਵੀ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੀਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਆਇਸ਼ਾ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਸਾਨੀਆ ਦੇ ਲਈ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਖਿਰ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਨੂੰ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਐਨਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਤੇ ਕਿਸੇ ਤੰਤਰਿਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਣ ਉਹ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਗਮ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਖ਼ਾਬ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮੋੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਆਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਂਗੂ ਸੁਖਦ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਧੁਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਵੈਸੇ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ, ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੋ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਆਹ ਵਰਗਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਕੇ ਤੋੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਨਾ ਬਣਾਓ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਨੂੰ

2010-03-23T08:58:00.000-07:00

ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ੍ਹਿਆ ਕਿਸੇ ਪਾਗਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇਸ ਮੁਲ਼ਕ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਕਈ ਜਿੰਦਾਦਿਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਣ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹਨਾਂ ਭਾਰਤ ਮਾਂ ਦੇ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੀ ਨਸੀਬ ਹੋਈਆਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਸਰਦਾਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸੁਖਦੇਵ ਰਾਜਗੁਰੂ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕੁੱਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਸਖ਼ਸ਼ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਖੂਨ ਖ਼ੂਰਾਬੇ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਤਖ਼ਤੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੂਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿਤਾਬੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਰਹੂਮ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਆਗੂ ਸੋਹਨ ਸਿੰਘ ਜੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਡਰਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਈ ਕਿਤਾਬ ਲਿਬਰਟੀ ਐਂਡ ਦਾ ਗ੍ਰੇਟ ਲਿਬਰਟੇਰੀਅਨਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਟੀ ਸਪਰੇਡਿੰਗ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਬੁਰਜੁਆ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੂਕਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕੇਵਲ ਹਿੰਸਕ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਊਕ ਜਾਂਦਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਮੇਲ ਬਿਠਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਵਿਚਾਰਕ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ। ਜੇਕਰ ਭਗਤ ਕੇਵਲ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿੱਲੀ ਅਸੰਬਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਬੰਬ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦਾ, ਪਰੰਤੂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬੋਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਅਸੰਬਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਬੰਬ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਲਾਹੌਰ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਫ਼ੈਦ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਡਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਵਿਖਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਉੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਦਾ ਫ਼ਕੀਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦਰਸਾਉਣ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਦੇਈਂ ਰੱਬਾ

2010-03-22T10:10:00.000-07:00

ਦੇਈਂ ਰੱਬਾ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਦ, ਪਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ
'ਤੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹਰਫ਼
ਅੱਜ ਕੁੱਝ ਲਿਖਣ ਨੂੰ
ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਐ

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੱਜਦਾ

2010-03-22T10:04:00.001-07:00

ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਅਵੱਲੀ,
ਜਦੋਂ ਗਾਵੇਂ, ਕਰਵਾਵੇਂ ਤਸੱਲੀ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾ ਮੱਲੀ,
ਉਹ ਥਾਂ ਮਰਜਾਣੇ ਮਾਨ ਨੇ ਜਾ ਮੱਲੀ

ਮਰਜਾਣਾ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮਾਨ ਨਾਲ ਲੱਗ ਤਰ ਗਿਆ
ਸੋਚ ਸੂਫ਼ੀ ਵਰਗੀ,
ਤਾਹੀਉਂ ਪੁੱਤ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਕਰਜ ਅਦਾ ਕਰ ਗਿਆ
ਪਿੰਡ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਵੀ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹਰ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਮਿਆ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਤਰਿਆ

2010-03-18T10:29:00.000-07:00

ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਪੰਜਾਬ ਹੋਕੇ ਆਇਆ। ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਵਾਰ ਜੋ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਗੰਧਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨਵੇਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਚੁਣਨ ਦੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਆ। ਤੀਜੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਧਕੇ ਭਰਵਾਂ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੋਣਾ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਗਾਇਕ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਗਾਇਕ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਗੀਤ ਕਿਉਂ ਗਾਉਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਇੱਕਾ ਦੁੱਕਾ ਉਦਹਾਰਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਰੋਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਆਨੇ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਆਖਿਰ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਚੱਲਦੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਵੈਸੇ ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਹੈ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਆਵੇਗਾ ਉਹ ਵੀ ਸਥਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੋਗਾਣਾ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਬੜਾ ਜੋਰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਲੋ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਝੰਡੇ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਚਮਕੀਲਾ ਅਮਰਜੋਤ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਦੀਕ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ, ਕਰਤਾਰ ਰਮਲਾ, ਦੀਦਾਰ ਸੰਧੂ ਅਤੇ ਕੇ ਦੀਪ ਦੋਗਾਣਾ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ। ਬਦਲਾਅ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਾਰ ਪੰਜਾਬ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਦੀ ਫੇਰੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵੀ ਮਿਲੇ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਰੁਤਬਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਤਾਂ ਸਦਾ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਮਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਪੈਂੜਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੀ ਮਨਮੋਹਨ ਵਾਰਿਸ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹੀਰ ਨੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਗੀਤਾਂ ਬਣੀ ਰੁਖ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੇ ਮੰਗਲ ਹਠੂਰ ਦੀ ਕਲਮ, ਜਿਸਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਕੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਨਾਂਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਰਾਜ ਕਾਕੜੇ ਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਜ ਬੁਰਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਉੱਥੇ ਕੁੱਝ ਉਸਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਏਕ ਰਾਤ ਕਾ ਸੁਆਲ ਹੈ, ਕਣਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਜੂ ਆਦਿ ਗੀਤ।

ਆਖਿਰ ਸਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁੱਜ ਚੱਲੀ ਕਬੱਡੀ ਦੇ ਲਈ ਬਨਾਵਟੀ ਸਾਹ ਯੰਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦਾ ਕੱਬਡੀ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਗੀਤ 'ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਮੁਟਿਆਰੇ'। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਕਾਕੜੇ ਦੀ ਕਲਮ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪ੍ਰੀਤ ਬਰਾੜ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗੀਤ 'ਖੇਡ ਦੇ ਕਬੱਡੀਆਂ' ਬੇਹੱਦ ਮਕਬੂਲ ਹੋਇਆ। ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਲਵੇ ਦੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਹਿੱਕ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਉੱਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ "ਸਿੰਗ ਫੱਸ ਗਏ ਕੁੰਡੀਆਂ ਦੇ", ਜਿਸਨੂੰ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਗੀਤ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਕੇ ਚੱਲੇ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਕੇਲਾ ਚਲਾ ਥਾ, ਲੋਗ ਆਤੇ ਗਏ ਔਰ ਕਾਰਵਾਂ ਬਨਤਾ ਗਿਆ।

ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਅਤੇ ਬਲਕਾਰ ਸਿੱਧੂ ਨੇ ਇਸ ਲੀਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਈ ਹੋਰ ਹੀਰੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਪ੍ਰਾਮਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫ਼ਿਲਾ, ਸਿਲਸਿਲਾ ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ੍ਹ ਕਿਸੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਉਣਾ ਪਵੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨੇ ਨੀਂ ਰਿਕਾਣੇ....।

ਆਮਿਰ ਖ਼ਾਨ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪਿੱਛੇ ਕੀ-ਕੀ?

2010-03-14T01:47:00.001-08:00

ਤਾਰੇ ਜਮੀਂ ਪਰ' ਅਤੇ 'ਥ੍ਰੀ ਇਡੀਅਟਸ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਰੂਪੀ ਕਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸੰਜੀਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।

ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਜੇ "ਤਾਰੇ ਜਮੀਂ ਪਰ" ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਇੱਕ ਅਦਾਰਸ਼ ਟੀਚਰ ਸੀ ਤਾਂ ਫਿਲਮ "ਥ੍ਰੀ ਇਡੀਅਟਸ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕੁੱਝ ਸਮਾਨਤਾ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ, ਕੁੱਝ ਲੀਹ ਤੋਂ ਹੱਟਕੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਆਦਤ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ 12ਵੀਂ ਪਾਸ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।

ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੱਦ ਐਨਾ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਰੁੱਚੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਐਨਾ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਈ।

ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੀਵੀ ਰਿਮੋਟ ਨਹੀਂ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਆਮਿਰ ਇੱਕ ਸਫ਼ਲ ਅਭਿਨੇਤਾ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਉਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੀਆਂ।

ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਜਿਸ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਅੱਜ ਪੁੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਮੀਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਘੁੰਮਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁੱਝ ਖੋਹ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਆਮਿਰ ਇਸ ਲਈ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਘੁੰਮਡ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਕਦੇ ਜਮੀਂ ਛੱਡੀ।

ਆਮਿਰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਅ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢੱਲਣਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਵੀਰ ਦੇ ਉਸ ਕਥਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਬਰਤਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਲਵੋ।

ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਅ ਨਾਂਅ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਅੱਜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਇਸ ਵੱਲ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਕੁੱਝ ਨਵਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ 44 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰਕ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ
ਕੁਲਵੰਤ ਹੈਪੀ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-9

2010-01-27T09:34:00.001-08:00

ਪ੍ਰਗਟ ਦਾ ਲਾਲ ਸੂਆ ਰੰਗ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉੱਧਰ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਚੁਟਕੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਟਮਾਟਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਐਂ। ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਸਭ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਾਸੀ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਸੇ ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੁਲਵਿੰਦਰਾ ਹੋਰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਐ।

ਟੀਚਰ ਦੇ ਐਨਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਬੁੱਲੀਂ ਜਿੰਦਰਾ ਵੱਜ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਲਾਸ ਅੰਦਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਤਲਬ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੇ ਘਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਡੀਸੀ ਲੱਗਣਾ ਐ ਪੜ੍ਹਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਟੀਵੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੱਤ ਅੱਠ ਮੁੰਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਸਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਲੈ ਜਾਓ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੌਦੇ ਸੁੱਕਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਐ ਯਾਰ, ਇਹ ਸਾਲੇ ਕੁੱਟ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਕਲਾ ਗੇੜ੍ਹਨ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਤੇਰਾ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ ਮੈਥੋਂ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਚੱਲ ਫੇਰ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਇਹਨਾਂ ਚਮਗਿੱਦੜਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉਠਦਿਆਂ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁਆਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵੇਖਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਗਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਾਂ ਪਾਸ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਬੋਰਡ ਦੇ ਪੇਪਰ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢਣਗੇ, ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਨੇ। ਪ੍ਰਗਟ ਬਣੀ ਉਂਗਲੀ ਕਰਦਿਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਲਾਲ ਟਮਾਟਰ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਲੋ...ਆਪਣਾ ਨਾਂਅ ਤੱਕ ਸਹੀ ਲਿਖਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਤਾ ਨਈ ਕਿਹੜੇ ਕੰਜਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਏਨੀਆਂ ਜਮਾਤਾਂ। ਪ੍ਰਗਟ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਚੱਲ ਛੱਡ ਕਾਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਲਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਆ ਚਾਹ ਪੀਣੈ ਆਂ, ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਟਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਦੀ ਸਲਾਹ

2010-01-26T09:06:00.000-08:00

ਸਮਾਂ ਸੀ 26 ਜਨਵਰੀ 2010, ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਤੰਤਰਿਕ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਦਾ ਪੁਰਸ਼ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਤਾਂ ਹੋਰ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੇ ਲਈ ਯਤਨ ਬਹੁਤ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ।

ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਆਬਾਦੀ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੀ। ਭਾਰਤ ਵੱਧਦੀ ਹੋਈ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੈ ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਆਪਣੀ ਸੁੰਘੜਦੀ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ। ਇੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇਸ਼ ਚੀਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇਸ਼ ਜਪਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੇ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਦੇਕੇ ਪੁਰਸ਼ ਨਸਬੰਦੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਤਰ ਜਲਦੀ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਤਾਂ ਹੋਰ, ਜਿਆਦਾ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਸਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ ਦੇ ਗਣਤੰਤਰ ਦਿਵਸ ਦੇ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੇ ਦੋ ਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹਨ, ਇੱਕ ਘੱਟਦੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਧਦੀ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁੱਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਜਿਆਦਾ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਸੱਤ ਸੰਤਾਨਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਦੇ ਘਰ ਛੇ ਜਦਕਿ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਦੀਆਂ ਅੱਠ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਦੋ ਵਿਆਹ ਸਨ। ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਨਾਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੋਰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਗਣਤੰਤਰ ਦਿਵਸ ਦੇ ਮੌਕੇ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆਈ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲੀ ਮਯੰਗ ਬਾਕ ਭਾਰਤ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਜਪਥ ਦਾ ਨਜਾਰਾ ਵੇਖਕੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਮੇਰੀ ਨਿੱਜੀ ਰਾਇ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਬੁਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਮਯੰਗ ਦਾ ਪੋਤਰਾ ਅੱਗੇ ਚੱਲਕੇ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਹੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੜਦਾਦਾ ਨੇ ਫਰਮਾਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਆਬਾਦੀ ਵਧਾਓ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਸਰਕਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਆਬਾਦੀ ਘਟਾਓ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੁਟਕਲਾ ਯਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਬਹੁਤ ਮੈਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਕੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦਿਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਰਹਿਮ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਕੱਢਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹਿਆ। ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਬੋਲਿਆ, ਸਾਹਿਬ ਕਦੇ ਮੈਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦਰਿਆ ਦਿਲ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਰਾਇ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਜਰਾ ਸੋਚਕੇ ਵਿਖਾਏ, ਵਰਨਾ ਭਾਰਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਉਂਝ ਜੇਕਰ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਣ ਤਾਂ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰ ਜਾਣ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਨੀਂ ਪੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ

2010-01-17T06:30:00.000-08:00

ਕੋਰੇ ਕਾਗਜਾਂ ਤੇ, ਕਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ 'ਚ ਲਿਖੇ
ਤੇਰੇ ਸਫ਼ੈਦ ਝੂਠ ਪੜ੍ਹੇ
ਨੀਂ ਵੈਰਨੇ ਰਾਤੀ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਅਸੀਂ ਖ਼ਤ ਤੇਰੇ
ਸੂਲੀ ਹਿਜ਼ਰ ਦੀ ਚੜ੍ਹੇ
ਮਾਫ਼ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ
ਪੀਤੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਪੀਤੀ
ਨੀਂ ਪੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ

ਚੰਨ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਤੱਕਿਆ
ਨੀਂ ਹਾਸੇ ਖੋਹਣ ਵਾਲੀਏ
ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦਿਸੀ ਤੂੰ ਵਥੇਰੀ
ਨੀਂ ਦਿਲਾਂ ਦੀਏ ਕਾਲੀਏ
ਵੱਸਦਿਆਂ 'ਚ ਹੋਈ ਯਾਰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਕੇ
ਪੀਤੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਪੀਤੀ
ਨੀਂ ਪੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ

ਪੀਤੀ ਤੇਰਿਆਂ ਨੈਣਾਂ 'ਚੋਂ, ਜੋ ਕਦੇ
ਓਹ ਸ਼ਰਾਬ ਯਾਦ ਆ ਗਈ
ਵਰਕੇ ਫਰੋਲੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ
ਤੇ ਕਿਤਾਬ ਯਾਦ ਆ ਗਈ
ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜੋ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਟੱਚ ਕਰਕੇ
ਪੀਤੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਪੀਤੀ
ਨੀਂ ਪੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ

ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ ਸੁਦਾਈ ਹੈਪੀ
ਨੀਂ ਗੈਰ ਲੜ੍ਹ ਲੱਗ ਜਾਣ ਵਾਲੀਏ
ਰੱਬ ਕਰੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਠੱਗੇ ਕੋਈ
ਨੀਂ ਯਾਰ ਠੱਗ ਜਾਣ ਵਾਲੀਏ
ਛੱਡਿਆ ਬੇਗਾਨਾ ਪੁੱਤ ਸਾਧ ਕਰਕੇ
ਪੀਤੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਪੀਤੀ
ਨੀਂ ਪੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ - 8

2010-01-08T21:08:00.001-08:00

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਫਿਰ ਸਕੂਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਿਆਦਾਤਰ ਟੀਚਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਬੀਮਾਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਘਰ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਣ ਕਾਰਣ ਅਧਿਆਪਕ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਗੱਲ ਹਿੰਦੀ ਵਾਲਾ ਨਵਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਕੱਦ ਦਾ ਜਰੂਰ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਡਰ ਸ਼ੋਅਲੇ ਦੇ ਗੱਬਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰਲਪੂਲ ਕਹਿੰਦੇ। ਅੱਜ ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕੀ ਗੱਲ ਕਾਕਾ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। 'ਸਰ ਬੀਮਾਰ ਸੀ' ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। 'ਹਾਂ ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਕੰਮ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜੁਆਕ ਉਂਝ ਹੀ ਬੀਮਾਰ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਜੇਕਰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਐਨਾ ਹੀ ਡਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਕਾਸਤੋਂ ਹੋ' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਪਰਸੋਂ ਗਗਨਦੀਪ ਬੀਮਾਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਕੂਟਰ ਉੱਤੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੀਮਾਰ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਹੈ' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਸਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਬੀਮਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਮੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰ ਹੈ' ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸਫ਼ਾਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਓਏ ਪੰਡਿਤਾ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ, ਤੈਨੂੰ ਦਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੂੰ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੱਗਦਾ ਐ, ਭਾਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈ' ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਨਹੀਂ ਸਰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀਂ ਦਮੇ ਨੇ ਖਾ ਛੱਡਿਆ ਹਾਂ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੁਸੀਂ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੋ' ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਾਈ ਦਿੰਦਿਆਂ ਫਿਰ ਕਿਹਾ। 'ਚੱਲ ਛੱਡ ਬਹਿ ਜਾ, ਕੁੱਝ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਪੀਅਰਡ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਸਭ ਘਰੋਂ ਘਰੀਂ ਚੱਲੇ ਗਏ। ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ ਬਾਅਦ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਦਾ ਪੀਅਰਡ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਿੰਗ ਫੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਟੀਚਰ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਫਿਰ ਫੱਸ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਕਲਾਸ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲਾ ਟੀਚਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਜ ਕੁੱਟਦਾ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਨਿੰਮ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਰਹੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖ ਚਿਪਕਾਏ। ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨਜਰ ਨੂੰ ਐਧਰ ਉਧਰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਟਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਟੀਚਰ ਨੇ ਸਖਤਾਈ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਨਜਰ ਹਟਾਈ ਤਾਂ ਡੰਡਾ ਗਿਟਿਆਂ ਤੇ ਵੱਜੇਗਾ। ਐਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਡੀਪੀ ਨੇ ਆਵਾਜ ਮਾਰ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਲੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਤੋਂ ਕੁੱਟ ਖਾਣ ਗਏ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲਾ ਟੀਚਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਏਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝਕੇ ਕਲਾਸ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸਰ ਜੀ ਡੀਪੀ ਸਰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। 'ਚੱਲੋ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆ ਜਾਵੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਬਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ' ਟੀਚਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਕਿਉਂ ਕਾਕਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਕਿ ਨਹੀਂ' ਟੀਚਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਟੀਚਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੁੱਝ ਬੋਲਣਗੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੁੰਡੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹਿਲਾਉਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮੁੰਡੀ ਵੀ ਨਾ ਹਿਲਾਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਰੋਜ਼ਮਰਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁੱਟ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਕੱਢੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕਿਹਾ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਤੂਤ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੂਹਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਤੂਤ ਦੀ ਪਤਲੀ ਛਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਵੱਜਦੀ ਲੀਲ ਪਾ ਛੱਡਦੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਹਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿੰਦਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕਮਜੋਰ ਸੀ। 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ' ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਨਹੀਂ ਸਰ ਮੈਂ ਕਿਤਾਬ ਲੈਕੇ ਆਉਣਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੋ, ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ' ਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟ ਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਟੀਚਰ ਨੇ ਫਿਰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਕਿਉਂ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਆਜਾ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਜਲਦੀ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਨਿਪਟਾ ਲੈਣੇ ਆਂ'। 'ਨਹੀਂ, ਸਰ ਜੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਯਾਦ ਨੇ ਅੱਧੇ ਪਚੱਧੇ' ਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਅੱਜ ਵਰਿੰਦਰ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਹੀ ਪੁੱਛੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਗਟ ਵੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛਣ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ 'ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਬੱਚ ਜਾਂਦਾ ਜੇਕਰ ਇਸ ਅੱਧੇ ਪੌਣੇ ਘੰਟੇ ਦੌਰਾਨ ਤੂੰ ਉੱਲੂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਲੈਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਚੱਲ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰ'। ਐਧਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਲੀਲ ਪੈ ਹੱਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਛਟੀ ਕੌਣ ਲਿਆ। ਗੱਲ ਟੀਚਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਗਈ। 'ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਲਿਆ ਹਾਂ, ਕੀ ਹੋਰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇਰਾ' ਉਸਨੇ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਇਤਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਾਲ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ - 7

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ - 7

2010-01-05T20:50:00.000-08:00

ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਮੋੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੁੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਜਿੰਮੇਦਾਰੀ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸਭ ਕੁੱਝ ਭੁੱਲ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਵਾਲੇ ਨਲਕੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਲਕੇ ਦੀ ਡੰਡੀ ਫੜ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮਾਂ ਨਲਕੇ ਦੀ ਡੰਡੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਈ। ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਦਾ ਟਾਈਮ ਵੀ ਹੋ ਚੱਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾ ਉੱਠਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬੱਚੇ ਉਸਦੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਗੇ ਕਿ ਸਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਨਲਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਕੂਲ 'ਚ ਹੀਰੋ ਬਣਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਕਿ ਜਿਸ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਕਬਰਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰ ਨਲਕਾ ਲਗਾਇਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਧਰੋਂ ਆਖਿਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਆ ਹੀ ਗਈ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬੱਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਪੰਜੇ ਨਾਲ ਨਲਕਾ ਗੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਝਾਂ ਠਾਠ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬੱਸ ਆਈ ਅਤੇ ਤੁਰ ਗਈ। ਮੱਝਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਮੱਝਾਂ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਘਰ ਜਾਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖਕੇ ਜਿਉਂਦਾ ਵੀ ਉਸ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਐਨੇ ਵਿੱਚ ਮੱਝ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਚੀਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ੍ਹ ਮੱਝ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਮੱਝ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟ ਗਈ। ਉਹ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਸੀ ਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਜੁੱਤੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਤੱਤੀਆਂ ਤੱਤੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਣ ਚੌਂਕੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਬਣਾ ਬਣਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸ਼ਾਇਦ ਰੋਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਕੁੱਝ ਜਿਆਦਾ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਿਆਦਾ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਪਤਾ ਚੱਲ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਹ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਗਾ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦਮੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਬੱਡੀ ਖੇਡਦਾ, ਉਹ ਲੱਸੀ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸਦਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਬੀਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੰਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਬੱਸ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮਰੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗੂ ਹੱਸਣ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਰਿਹਾ, ਸਾਹਾਂ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਬੂਤਰ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇਸ ਦਿਨ ਚਾਹ ਬਣਾਕੇ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਨਾ ਖਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਇਹ ਦਿਨ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਜਰ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਦੀ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਉੱਠਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਬਿਸਕੁਟਾਂ ਦਾ ਪੈਕੇਟ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਸਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਿਸਕੁਟ ਖਾਣ ਦਾ ਮਾਰਾ ਹੀ ਬਿਮਾਰ ਪੈਂਦਾ ਐ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਿਆਦਾ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਣ ਕਾਰਣ ਬੀਮਾਰ ਅਤੇ ਬਿਸਕੁਟ ਖਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਗੁਆਂਢੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਠੀਕ ਹੋਣ ਕਿਨਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਓਹ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਆਂਢ 'ਚੋਂ ਆਵਾਜ ਹੁੰਦੀ, ਨੀਂ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਘਰ ਦੀ ਰੌਣਕ ਮੁੜ੍ਹ ਆਈ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਡੈੱਕ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਆਦਤ ਉਹ ਕੁੱਝ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਸਨੂੰ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਜਾਗ ਆਇਆ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਮਾਂ ਬਾਰੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਜੇਕਰ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਖੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗਾਉਂਦਾ। ਲਗਭਗ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-6

ਉਡੀਕਾਂ ਤੇਰੀਆਂ

2010-01-04T10:46:00.001-08:00

ਨਾ ਕਦੇ ਗਜ਼ਲ ਲਿਖੀ,
ਨਾ ਕਦੇ ਗੀਤ ਲਿਖਿਆ,
ਬੱਸ ਤੇਰਿਆਂ ਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ
ਤੋੜ੍ਹ ਮਰੋੜ੍ਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਤੈਨੂੰ

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਓ ਪਹਿਲਾ ਖ਼ਤ
ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ
ਪਾਈ ਸੀ ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗਲਵੱਕੜੀ
ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਾਇਨਾਤ ਆ ਗਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ
ਭੁੱਲ ਗਈ ਸਾਂ ਜੱਗ ਨੂੰ, ਰੱਬ ਨੂੰ
ਛਿੜੀ ਸੀ ਕੰਬਣੀ, ਚਮਕ ਅਜੀਬ ਸੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ
ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਐ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤੇ ਤੁਰਨਾ
ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਤੇਰਾ
ਕੱਚੀਆਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਇਆ ਓਹ ਤੇਰਾ ਸੀ
ਸੱਚ ਜਾਣੀ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਾ ਮੇਰਾ ਸੀ

ਦੂਜੇ ਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਤੈਂ
ਦੂਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ,
ਰਾਤੀ ਪੁੱਛਾਂ ਚੰਨ ਕੋਲ ਹਾਲ ਤੇਰਾ
ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਦਾ ਐ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਬਿਨ੍ਹ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੋ ਸੀ ਸਵਾਲ ਤੇਰਾ
ਤੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨਾ ਮਿਸ ਕਰਦਾ ਐ
ਹੁਣ ਕੱਲਾ ਕੱਲਾ ਵਾਲ ਮੇਰਾ

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਇਆ ਓਹ ਤੇਰਾ ਸੀ
ਸੱਚ ਜਾਣੀ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਾ ਮੇਰਾ ਸੀ

ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ
ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲਿਆ
ਇੱਕ ਖ਼ਤ ਤੇਰਾ
ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ ਗਈ ਸੈਂ ਰੱਖ ਤੂੰ
ਭਾਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਹੋਵਾਂ
ਤੇਰੀ ਬਣਕੇ ਰਹਾਂਗੀ ਜਾਨੋਂ ਪਿਆਰਿਆ
ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸੰਗ ਨੇ,
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਘਰਦੀ ਗਰੀਬੀ ਮਾਰਿਆ
ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਉਸ ਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ

ਹੁਣ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਖਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਮੁੜ੍ਹ ਆ
ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਡੀਕਾਂ ਤੇਰੀਆਂ
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਲਾਮਤ
ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ

ਮਾਂ

2010-01-03T20:19:00.000-08:00

ਜਦੋਂ ਮੈ ਚੱਲਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਸੀ,
ਬੈਠਾਂ ਜਦੋਂ ਕੱਲੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੇਤਾ ਤੇਰਾ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ,
ਰੋਂਦੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ ਚੁਪ ਕੌਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਸੀ ,
ਲੱਭਿਆ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰ ਥਾਂ,
ਬੋਲਣ ਬਨੇਰੇ ਬੈਠੇ ਜਦੋਂ ਕਾਲੇ ਕਾਂ ,
ਤੂੰ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਆਉਂਦਾ ਨਿੱਤ ਜੱਗ ਸਾਰਾ,
ਰੁੱਲ ਗਿਆ ਬਾਅਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰਾ,
ਜਦੋਂ ਦੇਖਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਮੁਰੇ ਖਲੋਕੇ,
ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਸੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮਾਂ ,
ਮਾਂਵਾਂ ਬਿਨਾ ਹੁੰਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੰਦਗਾਨੀ ਏ,
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂ ਵੱਗਦਾ ਅੱਖਿਉਂ ਪਾਣੀ ਏ!

ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਗਾਂਧੀ, ਜਨਸੰਚਾਰ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗ ,
ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਪਟਿਆਲਾ

ਹੁਣ ਮੋਰਨੀਆਂ ਕੌਣ ਪਾਉਂਦਾ ਐ

2009-12-31T06:21:00.001-08:00

ਕੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਲਿਪ, ਹੁਣ ਮੋਰਨੀਆਂ ਕੌਣ ਪਾਉਂਦਾ ਐ
ਘਰ ਆਏ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ, ਤੇ ਜਲੇਬੀਆਂ ਕੌਣ ਮੰਗਵਾਉਂਦਾ ਐ

ਵਿਆਹ ਮੌਕੇ ਜੋੜ ਮੰਜੀਆਂ ਸਪੀਕਰ ਕੌਣ ਲਾਉਂਦਾ ਐ
ਆਰਕੈਸਟਰਾ ਦਾ ਜੋਰ ਬੜਾ, ਗਾਇਕ ਕੌਣ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਐ

ਪੱਬਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸੱਥ ਕਿਸਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਐ
ਇਸ਼ਕ ਪ੍ਰਫੈਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਕੀਤੇ ਕੌਲ ਕੌਣ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਐ

ਮਤਲਬ ਦੇ ਯਾਰ ਨੇ ਸਭ, ਹੁਣ ਪੱਗ ਕੌਣ ਵਟਾਉਂਦਾ ਐ
ਹੁਣ ਵਾਰਾਂ, ਲੋਕ ਤੱਥ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਕਿਹੜਾ ਗਾਉਂਦਾ ਐ

ਦੀਏ ਕੱਟ ਕਲੋਨੀ ਬਾਪੂ, ਮੁੰਡਾ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਐ
ਫੇਰ ਵੇਖੀਂ ਪੈਸਾ ਬਾਪੂ ਕਿੱਦਾਂ ਥੱਬਿਆਂ ਦੇ ਥੱਬੇ ਆਉਂਦਾ ਐ

ਲਿਖਣ ਲਿਖਾਰੀ ਹੁਣ, ਜੋ ਗਾਇਕ ਦੇ ਪੈਸੇ ਲਿਖਾਉਂਦਾ ਐ
ਐਸੇ ਵਕਤ 'ਚ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਹੈਪੀ ਕੌਣ ਗਾਉਣਾ ਚਹੁੰਦਾ ਐ

ਦੂਰ ਵਤਨ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਪਰਦੇਸੀ

2009-12-30T10:52:00.000-08:00

ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਢੱਲਦਾ ਐ
ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬੱਲਦਾ ਐ
ਤਦ ਬਹਿ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ
ਦਿਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ
ਦੂਰ ਵਤਨ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਪਰਦੇਸੀ

ਮਸ਼ੀਨਾਂ 'ਚ ਹੋਇਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਜਿਹਾ
ਸਭ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਯਤੀਮਾਂ ਜਿਹਾ
ਦਿਨ ਤਾਂ ਕੰਮੀਂ ਲੰਘਦਾ,
ਗਿਣ ਤਾਰੇ ਰਾਤ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ
ਦੂਰ ਵਤਨ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਪਰਦੇਸੀ

ਰਹਿ ਰਹਿ ਭੈਣ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੀ ਐ
ਕਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪੂ ਦੀ ਯਾਦ ਰਵਾਉਂਦੀ ਐ
ਜਦ ਪੁੱਛਦਾ ਐ ਹਾਲ ਕੋਈ ਵਤਨੋਂ
ਝੂਠ ਮੂਠ ਦਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ
ਦੂਰ ਵਤਨ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਪਰਦੇਸੀ

ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ

2009-12-30T10:46:00.001-08:00

ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛ
ਰਾਤੀਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛ
ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ

ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ
ਗਲੇ ਉਤਰੇ ਨਾ ਜੋ, ਟੁੱਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ
ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ

ਤੇਰੀ ਗੂੰਗੀ ਤਸਵੀਰ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ
ਹੰਝੂਆਂ ਭਿੱਜੀ ਜੋ, ਲੀਰ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ
ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ

ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ

2009-12-30T10:43:00.000-08:00

ਲਿਖਣ ਦਾ ਨਾ ਸੀ ਸ਼ੌਂਕ ਮੈਨੂੰ
ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੇ
ਲਿਖਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ
ਦਿਲ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਨੇ
ਜਹਿਨ ਨੂੰ ਖਿਆਲ ਦਿੱਤੇ
ਹੱਥੀਂ ਕਲਮ ਥਮਾ ਦਿੱਤੀ

ਕਦੇ ਰੁਸਿਆ ਕਦੇ ਮੰਨਿਆ
ਹਰ ਰੋਜ ਫਲਸਫਾ ਨਵਾਂ
ਪੜਾਉਂਦਾ ਗਿਆ
ਗਲਤ ਸਨ ਜਾਂ ਸਹੀ ਸਨ
ਕਲਮ ਚੋਂ ਉਕਰੇ ਹਰਫ ਮੇਰੇ
ਬਸ ਉਹ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਗਿਆ.

ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

2009-12-30T10:39:00.000-08:00

ਲੜ ਲੜ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣੀ,
ਰੁੱਸ ਰੁੱਸ ਬਹਿਣਾ,
ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਹਰ ਵਾਰ ਗਲਤੀ ਖੁਦ ਕਰਨੀ,
ਦੋਸ਼ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ
ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,

ਪੇਪਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੜ੍ਹਨਾ,
ਪੋਹ ਮਹੀਨੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਤਰਨਾ,
ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,

ਓ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਇੱਲ ਆਵੇ ਨਾ,
ਤਦ ਨਕਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਰਨਾ,
ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,

ਐਵੇਂ ਪਾਗਲਾਂ ਜੋਬਨ ਰੁੱਤੇ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿਜਰ 'ਚ ਮਰਨਾ,
ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਮੈਂ....

2009-12-30T10:34:00.000-08:00

ਮੈਂ ਉਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਡੀਕਦੀ ਐ ਬੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ
ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਮਲਾਹ ਨਹੀਂ

ਮੈਂ ਝਾਂਜਰ ਹਾਂ ਉਸ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ
ਮਾਹੀ ਦੂਰ ਜਿਹਦਾ, ਜਿਸ ਕੋਲੇ ਚਾਅ ਨਹੀਂ

ਮੈਂ ਅੰਬਰੋ ਟੁੱਟਿਆ ਇੱਕ ਸਿਤਾਰਾ ਹਾਂ
ਜਿਹਦੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ ਕੋਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ

ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਬਦਲਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੋਣਾ
ਜਦੋਂ ਹੈਪੀ ਤੇਰਾ ਹੋਇਆ ਖੁਦਾ ਨਹੀਂ

ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਮਿਲਿਆ

2009-12-30T10:31:00.003-08:00

ਆਪਣਿਆਂ ਵਰਗਾ
ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ 'ਚ ਵੇਖੇ
ਸਪਨਿਆਂ ਵਰਗਾ

ਕੋਲਾਂ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਦੂਰ ਨੂੰ ਨੱਸਦਾ ਐ
ਚੁੱਪ ਰਹਾਂ ਤਾਂ ਵਿਅੰਗ ਕੱਸਦਾ ਐ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਹੱਸਦਾ ਐ
ਵੇਖਾਂ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾਵੇ, ਨਾ ਵੇਖਾਂ ਤੱਕਦਾ ਐ

ਲੜ੍ਹਦਾ ਵੀ ਐ, ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਰਦਾ ਵੀ ਐ
ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਫੜ੍ਹਦਾ ਵੀ ਐ
ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਾਂ ਵੇਖਕੇ ਸੜ੍ਹਦਾ ਵੀ ਐ

ਉਸਨੂੰ ਪਾਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣਾ ਕਿਉਂ
ਉਸਨੂੰ ਗੁਆਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣਾ ਕਿਉਂ

ਜਦੋਂ ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਵਾਰੀ ਮਰਦਾ ਹਾਂ
ਓਹ ਕੀ ਜਾਣੈ ਮਰਜਾਣੀ ਕਿ
ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਹਿਜਰਾਂ ਦੀ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ

ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੂਰਜ ਉਗੇ ਉਹਦੇ ਵੇਹੜੇ,
ਸਾਨੂੰ ਗਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਗੀ
ਭਾਵੇਂ ਗੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦੀ ਐ ਮਰਜਾਣੀ
ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਬਾਤ ਚੰਗੀ.

ਕਮਲੀ ਵੱਜਾਂ

2009-12-30T10:25:00.001-08:00

ਦਿਲ ਦੇ ਤਕਲੇ
ਤੰਦ ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਦਾ ਪਾ ਬੈਠੀ
ਡਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿਤੇ ਟੁੱਟ ਨਾ ਜਾਵੇ

ਉਮਰ ਨਿਆਣੀ ਕੱਤਣ ਬੈਠੀ
ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਦੀ ਰੂੰ ਅੜਿਆ

ਨਾ ਤੰਦ ਟੁੱਟ, ਨਾ ਖਹਿੜਾ ਛੁੱਟ
ਮੇਹਰ ਰੱਖੀਂ ਤੂੰ ਅੜਿਆ

ਰੂੰ ਤੋਂ ਤੰਦ, ਤੰਦ ਬਣੇ ਚਾਦਰ
ਚਾਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੱਜਾਂ

ਤੂੰ ਮੁਸ਼ਰਦ ਮੇਰਾ,
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਮਲੀ ਵੱਜਾਂ

ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਵੇ

2009-12-30T10:23:00.001-08:00

ਓ ਮਾਂ ਦੀ ਲੋਰੀ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਘੂਰੀ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਛੰਨਾ, ਗੁੜ੍ਹ ਦੀ ਚੂਰੀ
ਮੁੜ-ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਵੇ

ਓ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੱਥ, ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਟਾਣੀ
ਜੇਠ ਹਾੜ੍ਹ ਮਹੀਨਾ, ਬੰਬੀ ਦਾ ਪਾਣੀ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਵੇ

ਓ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ, ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰਾ
ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ, ਠੀਕਰੀ ਪਹਿਰਾ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਵੇ

ਕੱਬਡੀ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਪੈਹਲਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਜਵਾਨ
ਹਾੜੀ ਦਾ ਜੋਰ, ਲੋਹੜਿਆਂ ਦੀ ਥਕਾਨ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਵੇ

ਹੀਰ ਰਾਂਝਾ

2009-12-30T10:17:00.000-08:00

ਲੱਗੀ ਲਾਗ ਇਸ਼ਕ ਦੀ
ਛੱਡਿਆ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾ
ਸਿਆਲੀ ਆ ਬੈਠਾ
ਛੱਡ ਸਰਦਾਰੀ ਮਾਪਿਆਂ ਬਾਰਾ

ਮੇਲ ਹੀਰ ਜੱਟੀ ਸੰਗ ਹੋਇਆ
ਨੈਣ ਲੜ੍ਹੇ ਆਪੇ
ਰਾਂਝਾ ਚਾਰੇ ਮੱਝੀਆਂ
ਹੀਰ ਚਾਰਦੀ ਮਾਪੇ

ਜੱਟ ਦੀ ਵਾਂਝਲੀ,
ਹੀਰ ਦੀ ਚੂਰੀ,
ਛੁਪੀ ਨਾ ਜੱਗ ਕੋਲੋਂ
ਹੀਰ ਰਾਂਝਾ ਵੀ ਨਾ ਬਚ ਸਕੇ
ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦੀ ਅੱਗ ਕੋਲੋਂ

ਹੀਰ ਹੋਈ ਖੇੜਿਆਂ ਦੀ
ਰਾਂਝਾ ਟਿੱਲੇ ਜਾ ਬੈਠਾ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੰਗਦਾ ਖੈਰ
ਹੀਰ ਦੁਆਰੇ ਆ ਬੈਠਾ

ਹਸ਼ਰ ਦਾ ਯਾਰ ਵੇਖ ਰੋਈਆਂ ਅੱਖੀਆਂ
ਯਾਰ ਦੇ ਗਮ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖੀਆਂ

ਕੀ ਦੱਸੀਏ

2009-12-30T10:12:00.001-08:00

ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਲੈ ਫੈਸਲੇ, ਰੋਈਏ ਜਾਂ ਹੱਸੀਏ
ਦੁੱਖੀ ਬੜਾ ਮਨ ਸੱਜਣਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸੀਏ

ਜਿੱਦਣ ਦਾ ਛੱਡਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰਾ
ਲੱਗਦੈ ਜੱਗ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ
ਪਤਾ ਨੀਂ ਕਦ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ ਕਦ ਚੜ੍ਹੇ ਸਵੇਰਾ
ਦਿਲ ਮੰਗਦਾ ਐ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰਾ ਨੀ ਸਾਹੀਂ ਵੱਸੀਏ
ਦੁੱਖੀ ਬੜਾ ਮਨ ਸੱਜਣਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸੀਏ

ਕਦੇ ਤਸਵੀਰ ਤੇਰੀ, ਕਦੇ ਤਾਰੇ ਵੇਖਾਂ
ਖੁਦ ਬਾਲ ਹੱਡਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦੀ ਸੇਕਾਂ
ਹਰ ਅਸੀਂ ਹੈਪੀ ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੱਚੀਏ
ਦੁੱਖੀ ਬੜਾ ਮਨ ਸੱਜਣਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸੀਏ

ਕਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ

2009-12-30T10:07:00.001-08:00

ਟੁੱਟੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆ ਨੂੰ
ਸੁੰਨੀ ਪੀਂਘ ਦੇ ਹੁਲਾਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਕਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ

ਪੱਤਝੜ 'ਚ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ
ਸੁੰਨੀਆਂ ਪਈਆਂ ਕੁੱਖਾਂ ਨੂੰ.
ਕਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ

ਟੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਅਰਮਾਨਾਂ, ਰੁੱਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ
ਹੈਪੀ ਤੇ ਝੁੱਲਦੇ ਹੋਏ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨੂੰ
ਕਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ

ਇੱਕ ਵਾਰ

2009-12-30T10:05:00.001-08:00

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਮਰਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ
ਪਲ ਪਲ ਮਰਨ ਨਾਲੋਂ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਸੂਲੀ ਚੰਗੀ ਐ
ਪਲ ਪਲ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲੋਂ

ਇਕ ਵਾਰ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਯੁੱਧ ਚੰਗਾ ਐ
ਪਲ ਪਲ ਲੜ੍ਹਨ ਨਾਲੋਂ

ਗੱਲ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆਖੀ ਚੰਗੀ ਹੈਪੀ
ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਸੜ੍ਹਨ ਨਾਲੋਂ

ਸੱਸੀ

2009-12-30T10:03:00.001-08:00

ਮੈਂ ਕਮਲੀ, ਅੱਖੀਆਂ ਲਾਕੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾ ਬੈਠੀ
ਲੱਭਿਆ ਸੀ ਜੋ, ਸੋਹਣਾ ਯਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠੀ

ਗਮ ਝੱਲੀ ਲੱਭਦੀ ਯਾਰ ਨੂੰ ਸੱਸੀ
ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਹੁਸਨ ਸਿੰਗਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠੀ

ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ,
ਉੱਤੋਂ ਧੁੱਪ ਵੀ ਲੋਹੜੇ ਦੀ
ਫਿਰ ਵੀ ਵੇਖੋ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਦੀ ਐ

ਡਿੱਗਦੀ ਢਹਿੰਦੀ,
ਉੱਠਦੀ ਬਹਿੰਦੀ
ਸੱਸੀ ਪੁਨੂੰ ਪੁਨੂੰ ਪਈ ਪੁਕਾਰਦੀ ਐ

ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਕ ਗਏ,
ਸਾਹ ਮੁੱਕ ਗਏ,
ਤਾਂਘ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੀਨੇ ਯਾਰ ਦੀ ਐ

ਮਾਂ ਨਈ ਲੱਭਣੀ

2009-12-30T09:55:00.001-08:00

ਅੰਤਾਂ ਦੇ ਲਾਡ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ
ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ

ਰੂਹ ਫੁੱਲ ਵਾਗੂੰ ਖਿੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤ ਪੁੱਤ ਆਖ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਸੀ

ਲੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੀ
ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਮੱਥੇ ਵੱਟ ਨਾ ਪਾਉਂਦੀ
ਤਾਹੀਂਓ ਤਾਂ ਮਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੀ

ਓਹਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਰਗੀ
ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਨਿੱਘੀ ਥਾਂ ਨਈ ਲੱਭਣੀ

ਉਹਦੇ ਪੱਲੇ ਵਰਗੀ
ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਸੰਘਣੀ ਛਾਂ ਨਈ ਲੱਭਣੀ

ਕਦਰ ਕਰੋਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ
ਜੇ ਕਿਧਰ ਖੋਈ ਮੁੜ ਮਾਂ ਨਈ ਲੱਭਣੀ

ਵਾਰੇ ਜਾਵਾਂ

2009-12-30T09:53:00.001-08:00

ਲੱਖਾਂ ਗਏ, ਲੱਖਾਂ ਆਏ
ਕਈਆਂ ਡੋਰੇ ਪਾਏ
ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦੇਸੀ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਆਇਆ
ਅੱਖੀਆਂ 'ਚੋਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ
ਜਿਹਨੇ ਦਿਨ ਦਾ ਚੈਨ ਚੁਰਾਇਆ.

ਪਤਾ ਨੀਂ ਕਦ, ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ
ਇੱਕ ਹੋਏ ਦੋ ਤੋਂ
ਪਹਿਚਾਣ ਲੱਗ ਪਏ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੌ ਕੋਹ ਤੋਂ

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੇ
ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਹਿਲ
ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ
ਸਭ ਕੁੱਝ ਉਸ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਉੱਤੋਂ
ਮੈਂ ਹੱਸ-2 ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ

ਕੋਈ ਸੱਤ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ
ਇੱਕ ਜਨਮ 'ਚ ਐਨਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ
ਮੈਂ ਵਾਰੇ ਜਾਵਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੱਬ ਦੇ
ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਰ ਦਿੱਤਾ

ਕੱਬਡੀ ਦਾ ਮੈਦਾਨ

2009-12-30T09:49:00.000-08:00

ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੈਦਾਨ
ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਰੱਸੀਆਂ ਦੀ ਵਾੜ
ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਕੁੱਝ ਨੌਜਵਾਨ
ਕੁੱਝ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਿਆਣੇ ਬੰਦੇ

ਪੈਂਦੀ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ ਕੱਬਡੀ
ਵੇਖਣ ਆਏ ਲੋਕੀਂ
ਛੱਡ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਧੰਦੇ

ਸਰੂ ਜਿਹਾ ਕੱਦ, ਬੋਤਲ ਵਰਗੀਆਂ ਪਿੰਝਣੀਆਂ
ਲਾਲ ਨਿੱਕਰ ਖੱਟੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ
ਮੁੰਡਿਆ ਚੱਲਿਆ ਰੇਡ ਤੇ
ਆਵਾਜ਼ ਸਪੀਕਰ 'ਚੋਂ ਆਉਂਦੀਏ

ਵੇਖੋ ਉੱਧਰ ਕਿਵੇਂ
ਸਟੋਪਰ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਪਏ ਮਾਰਦੇ ਨੇ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਡੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੱਸਦੇ
ਖੇਡ ਉਦੋਂ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀਏ

ਰੇਡਰ ਕਹੇ ਫੜ ਮੈਨੂੰ
ਸਟੋਪਰ ਕਹੇ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ
ਦੋਨੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪੈਂਤਰੇ ਪਏ ਲੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨੇ

ਥੱਪੋਥੱਪੜੀ ਹੁੰਦੇ ਸ਼ੇਰ ਜਦੋਂ
ਬੈਠੇ ਲੋਕੀਂ ਬਾਹਰ
ਵੇਖ ਹੈਪੀ ਤਾੜੀਆਂ ਪਏ ਵਜਾਉਂਦੇ ਨੇ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-6

2009-12-12T20:16:00.001-08:00

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-6
ਅੱਜ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਸਕੂਲ ਵਾਲੀ ਚਿੱਟੀ ਚੁੰਨੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਬਰ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਤੋੜ੍ਹ ਜੜ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਲਈ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ ਚਾਲੀ ਵੋਲਟ ਕਰੰਟ ਦੇ ਝੱਟਕੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚੰਨੋ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਭੇਦ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖ ਨਾ ਸਕੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤਰ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਚੰਨੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਕਰ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਣਾ ਵੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਚੰਨੋ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਾਸਤੇ ਨਾਨਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉਡ ਗਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਆਖਰ ਅਜਿਹਾ ਉਹਦੇ ਨਾਨਕਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਕਿਹੜਾ ਸਕੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਚੰਨੋ ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਜਲਦ ਤੋਂ ਜਲਦ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਸਕੂਲ ਵੱਲ ਰੁਖ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਦੇ ਲਈ ਇਕੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਕਿੱਲਾ ਖੇਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਵਾਂਝੀ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕੰਚ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵੀ ਖੇਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਚੰਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਸਮੇਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਫੜ੍ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਤੱਕਣਾ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਨੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅੰਗੜਾਈਆਂ ਲੈਦਿਆਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੋਏ ਖੁਲਾਸੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਜਿਹਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਾਲੇ ਪੱਕੇ ਪੇਪਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਜਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੋਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਜੀਅ ਲਈ ਜੋ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੰਡ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਘਰ ਵੱਲ ਕਦਮ ਪੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਟਰਗਸ਼ਤੀ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਮੀਨਾਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਇਤਨੀ ਜਮੀਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਕੇ ਉਮਰ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਅਚਾਨਕ ਜਦੋਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਦਾ ਮੋੜ੍ਹ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਨੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਗਲੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਿਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੰਨੋ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਔਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ।....

ਸੱਗੀ-ਪਰਾਂਦਾ: ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-5

ਸੱਚ ਜਾਣੀ

2009-11-29T01:57:00.001-08:00

ਸੱਚ ਜਾਣੀ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ,
ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਤੇ ਰੱਬ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ।
ਜੋ ਲੱਥੇ ਨਾ ਉਮਰ ਸਾਰੀ,
ਐਸਾ ਰੰਗ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਲਿਆ ਲਲਾਰੀਆਂ ਨੂੰ।
ਦੁਨੀਆ ਬਗੀਚੀ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ
ਨੀਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੰਭਾਲੇਗੀ ਤਨ ਫੁਲਕਾਰੀ ਨੂੰ।

ਨੀਂ ਰਾਤ ਦੀ ਪੀਤੀ, ਸੁਬਹ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਿਲੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿੰਦ, ਓਹ ਵੀ ਗੁੱਜਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਮੁਕਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਬੈਠੀ ਹੈਪੀ ਨਾਲ ਹਰ ਸਵਾਰੀ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗੀ।

ਲੁੱਟਿਆ ਸਾਨੂੰ

2009-11-15T02:30:00.002-08:00

ਲੁੱਟਿਆ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੀਤ ਬਣਕੇ
ਜੋ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਬਣਕੇ
ਓ ਤੁਰ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਖਲੋਏ ਅਤੀਤ ਬਣਕੇ
ਤੱਤੀ ਧੁੱਪ 'ਚ ਸੜ੍ਹਦਿਆਂ ਛੱਡ ਗਏ ਹੈਪੀ,
ਆਏ ਸੀ ਜੋ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਸ਼ੀਤ ਬਣਕੇ
---------------------------------
ਤੂੰ ਸੱਜਣਾ ਉਸ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਐ
ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹਕੇ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ
ਤੇਰੇ ਚੇਤਾ ਅਭੁੱਲ ਯਾਦ ਜਿਹਾ,
ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭੁੱਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ
ਅੱਖਰ ਬਣ ਘੁਣ ਗਿਆ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਬਿਨ੍ਹ ਮਿਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ
--------------------------------
ਰੁੱਤ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਆਈ ਲੈਕੇ ਹੰਝੂ ਹੌਂਕੇ ਦੁੱਖ ਸੌਗਾਤਾਂ
ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਵੀ ਬਣ ਚੱਲੇ ਹੁਣ ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ
ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ
ਹੁਣ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ, ਕਰੂੰ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ

ਨਾਂਅ ਤੇਰਾ

2009-11-15T02:30:00.000-08:00

ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਚੋਂ
ਮਿਟ ਗਿਆ ਨਾਂਅ ਤੇਰਾ
ਦਿਲ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਾਵਾਂ ਨੀਂ
ਜਿੱਧਰ ਵੇਖਾਂ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਦਿਸਦੀ
ਦੱਸ ਮੈਂ ਬਚ ਕਿਹੜੀ ਰਾਹੇ ਜਾਵਾਂ ਨੀਂ
ਜੋ ਛਾ ਗਏ ਬੱਦਲ ਗਮ ਦੇ
ਮਨ ਦੇ ਅੰਬਰ 'ਤੇ
ਕਿਹੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾਵਾਂ ਨੀਂ
------------------------------
ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪੰਨੇ ਜਦ ਵੀ ਪਲਟੇਂਗਾ
ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੀ ਹਰ ਮੋੜ੍ਹ ਉੱਤੇ।
ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹਾਂ
ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਰੋੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ।।
--------------------------
ਜਿੱਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ,
ਪਰ ਜਸ਼ਨ ਵੇਲੇ ਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੱਜਣ ਵੀ,
ਉਂਗਲੀ 'ਚ ਬੱਸ ਛੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਇੱਕ ਬੰਦ ਕਮਰੇ 'ਚ
ਕਲਮ ਤੇ ਹੈਪੀ ਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-5

2009-10-08T21:22:00.000-07:00

ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਭੌਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਖਾਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਮਤਲਬ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰਿਕ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੇਖੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਐਨਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਮੰਨੋ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰੀਰਿਕ ਭੁੱਖ ਜਦੋਂਕਿ ਲਕੀਰੋ ਤੇ ਚੰਨੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ। ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਚਾ ਪਿਆਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖਿੜ੍ਹ ਉੱਠਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰਿਕ ਭੁੱਖ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੂੰਹ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਬਘਿਆੜਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਹਰ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਸਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਕਈ ਦਫ਼ਾ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਘਰਜਾਈਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਅਮੀਰ ਘਰਜਾਈਆਂ ਦੀ। ਮੈਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਅਕਸਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਗੇੜ੍ਹੀ ਮਾਰਨ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਲਕੀਰੋ ਬਾਰੇ ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਨੋ ਬਾਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਤੀਤ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਦਿਆਂ ਫਰੋਲਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਬਚਪਨ ਦੀ ਪਸੰਦ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ, ਪਰੰਤੂ ਅੱਜ ਉਹ ਕੁੱਝ ਅਹਿਮ ਖੁਲਾਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਮੋਟਰ ਉੱਤੇ ਵਾਪਰੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖੇਤ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲੈਕੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੋਟਰ ਉੱਤੇ ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਪਾਪਾ ਓਏ...ਪਾਪਾ ਓਏ...ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਏ ਸ਼ਬਦ ਐਵੇਂ ਜੁੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬਾਪੂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਸਾਇਟੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਅਤੀਤ ਦੇ ਪੰਨੇ ਫਰੋਲਦਾ ਹੋਣਾ ਐ। ਉਹ ਮੋਟਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਉਸਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਪੁੱਜ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਾਪੂ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਾਰ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਜੇਕਰ ਮੇਰਾ ਬੂੜ੍ਹਾ ਇੱਧਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸਿਆਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਵਾਜ ਮਾਰ ਦੇਵੀਂ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਰਮੇ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ ਦਿੱਤੀ। ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਕਿਹਾ "ਕੌਣ ਆ ਗਿਆ"। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਤੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਲਾਵਾਂ", ਉਸਨੇ ਗਾਲੀ ਕੱਢਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਲਿਆਂ ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੰਮ ਹੀ ਵਿਗਾੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅੜ੍ਹਚਨ ਪਾ ਦਿੱਤੀ"। ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪੀਲੇ ਹੋਰ ਰਹੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਲਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਵੱਢਵਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮੁੱਲ ਵਸੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਵਿੱਚ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਕੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ"। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਕੀ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਹਰੇ ਦੇ ਪੰਡ ਪਿੱਛੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਕੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੇ ਦੀ ਪੰਡ ਪਿੱਛੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਅਕਸਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਉੱਠਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚੜ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਤਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਲਕੀਰੋ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੇਖਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਪਟਾਉਂਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਭੜ੍ਹਕ ਰਹੀ ਸੈਕਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਦਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇਖਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਐਨਰਜੀ ਟੋਨਿਕ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾਸਰੋਤ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਏਸੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੰਨੋ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਲਕੀਰੋ ਨੂੰ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣਾ ਆਕਰਸ਼ਣ ਵਿਖਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖੋਹ ਬੈਠੇਗਾ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਬੇੜੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਸਦਾ ਡੁੱਬਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਸਮਾਂ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦੇ ਲਈ ਸਮੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਰਵਟ ਬਦਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਰੁਖਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।...ਜਾਰੀ ਹੈ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-4

2009-10-01T07:20:00.001-07:00

ਲਕੀਰੋ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੀ ਜਮਾਤਣ ਚੰਨੋ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂ, ਇਸ ਭੰਬਲ ਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਛੇਵੀਂ ਕਲਾਸ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਹੁਣ ਲਕੀਰੋ, ਚੰਨੋ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਲੱਗੇ, ਸਥਿਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਬਣੀ ਰਹੀ। ਜਮਾਤੀ ਦਰਜਾ ਵੱਧਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਦਬਾਅ ਵੀ ਵੱਧਣ ਲੱਗਿਆ। ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਚੱਲਦੇ ਹੁਣ ਜਿਆਦਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਆਪਣੀ ਇਮੇਜ਼ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਟੀਚਰ ਉਸਦੀ ਰੇਲ ਬਣਾਵੇ, ਮਤਲਬ ਕੁੱਟ ਮਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਅਵੱਲ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚੱਲਦੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਟੌਹਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮੱਚ ਗਈ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਲਕੀਰੋ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਛੇਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲਿਖਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਕਾਪੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਪੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਰੀਰਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਇਡ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਾਪੀ ਨੂੰ ਹੀ ਗਾਇਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਿਖੋ ਅੱਜ ਦਾ ਪਾਠ, ਪਾਠ ਨੰਬਰ ਚਾਰ...ਲਕੀਰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ...ਐਨਾ ਬੋਲਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਂ ਰੁੱਕ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਲਕੀਰੋ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਅਤੇ ਲਕੀਰੋ ਦੋਵੇਂ ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਬੇਟਾ ਇਹ ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਲਕੀਰੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਜੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਲਕੀਰੋ ਨੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਪਰਨਾਲੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ, ਰੋਂਦੀ ਲਕੀਰੋ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਅਧਿਆਪਿਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਇਆ। ਗੱਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤੱਕ ਵੀ ਪੁੱਜ ਗਈ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਉਭਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਕਿ ਉਸੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਮਨੋ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਮਨੋ ਨੇ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਸਨੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮਨੋ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੱਟਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਚੰਨੋ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਟੀਚਰਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੰਬੰਧ ਸਨ। ਗੱਲ ਦਬ ਗਈ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਮਨੋ ਲਕੀਰੋ ਅਤੇ ਚੰਨੋ ਦੀ ਦੋਸਤ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਮਨੋ ਬਦਨਾਮ ਸੀ, ਸਭ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕਈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਕੋਲ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਬਸਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਬਸਤੀ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸਦੇ ਚੱਲਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸ ਵਿਸ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਲਾਸ ਵਾਲੇ ਭਮੀਰੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟੇਬਲ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲੈ ਜਾਕੇ ਚੁੰਮਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੀਚਰ ਨੇ ਫੜ੍ਹ ਵੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖੇਤ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ, ਮਨੋ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਪਰੰਤੂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਲਕੀਰੋ ਜਾਂ ਚੰਨੋ ਹੀ ਪਸੰਦ ਸੀ।...ਜਾਰੀ ਹੈ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-3

2009-10-01T07:19:00.002-07:00

ਫੁੱਲੋ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਈ ਚੰਨੋ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਲਗਾਅ ਵੱਧਦਾ ਹੀ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਘਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਬਹਾਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਰੋਜ਼ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ, ਸਕੂਲ ਵੀ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ, ਸਾਥ ਤੋਂ ਭਾਵ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਿਚਾਲਾ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ 'ਚੋਂ ਚੰਨੋ ਦਾ ਘਰ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਪਰੰਤੂ ਚੰਨੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ। ਬੱਸ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਈਦ ਦਾ ਚੰਨ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਈਦ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਚੱਕਰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤੇ ਚੰਨੋ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਖਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੀੜ੍ਹੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਬਬੀ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਰਦੀ ਰੁੱਤੇ ਨਹਿਰ ਦੇ ਵੱਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੱਲ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਬੱਸ ਜਦੋਂ ਵੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਹੋਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਨਾ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਰੂਹਾਨੀ ਇਸ਼ਕ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਅਤੇ ਚੰਨੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਜਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜੁਬਾਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਜ਼ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤੇ ਚੰਨੋ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹੁਣ ਛੇਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਕੂਲ ਸਨ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਪੰਜਵੀਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤੱਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਨੋ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੁੱਝ ਨਵੇਂ ਵਿੱਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਕੀਰੋ ਨਾਂਅ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਨਾਂਅ ਜੁੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ, ਚਾਨਣੀ ਅਤੇ ਲਕੀਰੋ ਤਿੰਨੋ ਇੱਕੋ ਹੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਬਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਲਕੀਰੋ ਅਤੇ ਚੰਨੋ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਡੈਸਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿੰਦੀਆਂ। ਹੁਣ ਬੋਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਬੱਚੇ ਡੈਸਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਨੋ ਅਤੇ ਲਕੀਰੋ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੀ ਕੁੱਝ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਸੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਹੱਦ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਦੇ, ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੋਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਪੈਣਾ। ਇੱਕ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਂਝ ਵੀ ਗੀਤ ਵਾਧੂ ਵੱਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ ਗੀਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਾਈਨ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਮਿਆਨ 'ਚ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ਰੱਖੇਂਗਾ। ਇਹ ਲਾਈਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ, ਹੁਣ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੰਨੋ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਰਹੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਲਕੀਰੋ ਦੇ ਨਾਲ।...ਜਾਰੀ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-2

2009-10-01T07:19:00.000-07:00

ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆਉਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ ਫੁੱਲੋ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ, ਫੁੱਲੋ ਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ ਇੱਕ ਯਾਦ ਬਣਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਤਾਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੁਕੂਨ ਦੇ ਪਲ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦਾ ਵਿੱਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਫੁੱਲੋ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਵਕਤ ਦੀ ਮਾਰ ਜਦੋਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬੱਚਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਗੋਢੇ ਟੇਕਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੋ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸੋਹਣੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਚੰਨੋ ਨਾਂਅ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ। ਬਿਲਕੁਲ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਲੋ ਵਰਗੀ, ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ, ਉਹੀ ਬਾਤਾਂ, ਉਹੀ ਮੁਹਾਂਦਰਾ, ਬੱਸ ਫ਼ਰਕ ਸੀ ਕੇਵਲ ਨਾਂਅ ਦਾ। ਇਹ ਚੰਨੋ ਵੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਸ਼ਾਇਦ 15ਵਾਂ ਜਾਂ 16ਵਾਂ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਣਾ ਐ ਕਿ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਯਾਰ ਮਿੱਤਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦੇ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਚੰਨੋ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਉੱਤੇ ਨਾ-ਜਾਣੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਖੋਹ ਬਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ ਅਤੇ ਫੂਕਰੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਦੋਂ। ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਕਿ ਨਾਲ ਦੀ ਬੋਰੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਉੱਚਾ ਲੰਮਾ ਨੌਜਵਾਨ ਉਸਦਾ ਸਕਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਸਚਮੁੱਚ ਉਸ ਲੰਮ ਟਿੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਚੰਨੋ ਨੇ ਜੰਮ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਅੱਖ ਤਾਂ ਚਾਨਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰੀ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਦਰਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਜਮਾਤ ਦੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਕਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਜਮਾਤੀ ਭਮੀਰੀ ਵਿੱਚ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਲੈਕੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਜ ਗਈ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਅੱਖ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੀ ਆਉਂਦੀ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਕੇ ਖੜ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਚੰਨੋ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਗਣ ਲੱਗਿਆ, ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਚੰਨੋ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਿਆਰ ਫੁੱਲੋ ਨੂੰ ਮਿਸ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਏਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਯਾਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕੂਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ......ਜਾਰੀ ਹੈ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-1

2009-10-01T07:17:00.000-07:00

ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਹੈਰਾਨੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਰੂਹਾਨੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਜਿਸਮਾਨੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਿੰਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੀਰੋਇਨ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੀਰੋ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫੁੱਲੋ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲੋਂ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੈਕੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅਫੀਮ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਅਮਲੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹਿਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਮਾਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵਾਲੀ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਲੋ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਵਾਜ ਦੇਵੇਗੀ। ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਚੁੰਢ ਲੰਘਿਆ, ਸਭ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਉਹ ਵੇਖੋ, ਫੁੱਲੋ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਗੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਜਦੋਂ ਫੁੱਲੋ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸੁਣਦਿਆਂ ਬਾਰੀ ਵੱਲ ਵੱਧਣ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਫੁੱਲੋ ਉੱਥੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਟੇਢਾ ਮੇਢਾ ਹੋਕੇ ਵੀ ਵੇਖਦਾ। ਹੁਣ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੋ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਗੱਲਾਂ 'ਚੋਂ ਗੱਲ ਨਿਕਲ ਆਈ ਕਿ ਫੁੱਲ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂਅੰਦਰੀ ਤੋੜ੍ਹਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਹ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਫੁੱਲੋ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਬੂ ਖਿੰਡੋਣ ਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੋਰ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ। ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਬਾਅਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਸੰਭਲ ਗਿਆ। ਹਾਂ, ਹੁਣ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਢਾਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਫੁੱਲੋ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਉਹ ਫਲਸਫ਼ਾ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਚਾਹਕੇ ਨਹੀਂ ਫਾੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।....ਜਾਰੀ ਹੈ

ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਰੋਤ ਬਣੀ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ

2009-09-30T09:08:00.000-07:00

ਅੱਜ ਦੀ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਮੂ ਤੋਂ 190 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਰਾਜੌਰੀ ਥਾਣਾ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪੈਂਦੇ ਪਿੰਡ ਸ਼ਾਧਰਾ ਵਿਖੇ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਏ ਦਿਨ ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆਕੇ ਮੋਤੀਆਂ ਜਿਹੀ ਅਨਮੋਲ ਜਿੰਦਗੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਸਾਧਰਾ ਪਿੰਡ ਸਥਿਤ ਨੂਰ ਹਸਨ ਦੇ ਘਰ ਲਸ਼ਕਰ-ਏ-ਤੌਇਬਾ
ਦੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਵੜ੍ਹ ਆਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੂਰ ਹਸਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ, ਜੋ ਨੂਰ ਹਸਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ,' ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈਕੇ ਜਦੋਂ ਕੁੱਝ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਿਹੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਜਮੀਨ ਘਿਸਕਣਾ ਤਾਂ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਨੂਰ ਹਸਨ ਦੇ ਘਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਨੂੰ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਜੁਟਾਉਂਦਿਆਂ ਕੋਲ ਪਈ ਕੁਹਾੜੀ ਚੁੱਕਕੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਹਮਲੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਇੱਕ ਫੱਟੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੱਜਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੁਲਦੀਪ ਖੋੜਾ ਨੇ ਰੁਖਸਾਨਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਸਾਧਰਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਹ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਵੀ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਬੁਰਕਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬੁਰਕਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਕੇਵਲ ਮਰਿਆਦਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬੁਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ। ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਤੋਂ ਹਰ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੇਧ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਨਾਰੀ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਜੰਮ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਲੋੜ੍ਹ ਪੈਣ ਉੱਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਚੰਡੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚੰਡੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਲਸ਼ਕਰ-ਏ-ਤੈਇਬਾ ਦੇ ਅਬੂ ਓਸਾਮਾ ਨੂੰ ਲੋਥ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਭਾਵ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਜੈ ਦਸ਼ਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਜਿਹੇ ਰਾਖ਼ਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਨੌ ਦਿਨ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਵਣ ਦੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹਕੇ ਸੁਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਹਰ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਸੁੱਤੀ ਰੁਖ਼ਸਾਨਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਕਈ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਬਣੇ ਕਈ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਸਾਂਸਦ ਨਵਜੋਤ ਸਿੱਧੂ ਲਾਪਤਾ!

2009-09-22T06:29:00.000-07:00

ਭਾਜਪਾ ਸਾਂਸਦ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਭਾਲ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਦੀ ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਾਲੇ ਪੋਸਟਰ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੋਸਟਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਫੋਟੋ ਭਾਜਪਾ ਸਾਂਸਦ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਵਿਧਾਇਕ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ ਦੀ ਸੀ।

ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਕਸਰ ਹੀ ਨੇਤਾ ਬਰਸਾਤੀ ਡੱਡੂਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਲਣ ਦੀ ਮੁੰਹਿਮ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੰਹਿਮ ਸ਼ਾਇਦ ਚੋਣਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਲਾਪਤਾ ਹੋਏ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਕੇ ਜਨਤਾ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉਪਰਾਲਾ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।

ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸ਼ਾਇਦ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤੀ ਹੈਰਾਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੋਟ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਗੇ।

ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਨੇਤਾ ਦੇ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਲਾਪਤਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਧਾਇਕ ਡਾ. ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿੱਧੂ ਦੀ ਐਨੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਅਤੇ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧੂ ਦੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਿੱਧੂ ਦੇ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਉਸਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਤੋਂ ਹੈ।

ਕਿੰਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਸਾਲ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਕੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀਵਸ਼ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਕੇ ਦੂਰ ਚੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਸਾਲ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਲਿਖਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਨੇਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਥਾਣੇ ਵੱਲ ਰੁਖ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੋਸਟਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰੰਤੂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਰਸੂਖ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇਹ ਨੇਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਾਸਤੇ ਥਾਣਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਰੌਬ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਨੇਤਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਰਿਪੋਰਟ ਜ਼ਰੂਰ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਂਗਰਸੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਨੂੰ ਰਾਜਨੇਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਬੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰੰਤੂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਰਿਲੀਜ ਹੋਈ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਫਿਲਮ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਮਾਈ ਹੋਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੀਰੋ ਬਣਾਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੇਤਾ ਤਾਂ ਪੰਜ ਪੰਜ ਸਾਲ ਗਾਇਬ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਿੱਧੂ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੈ, ਇੰਤਜਾਰ ਕਰੋ ਕਾਂਗਰਸ ਵਾਲਿਓ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ ਜਲਦ ਹੀ ਸਿੱਧੂ।

ਕਿਉਂ ਮਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ

2009-09-10T21:20:00.000-07:00

ਫਿਰ ਗਿਆ ਪਾਣੀ ਸੱਧਰਾਂ 'ਤੇ
ਤੁਰ ਗਈ ਮਾਂ ਕੈਸੀਆਂ ਡਗਰਾਂ 'ਤੇ
ਤੇਰੀ ਨਬਜ਼ ਨਹੀਂ ਅੰਮੀਏ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਠਹਿਰ ਗਈ
ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਤ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂ ਮਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ

ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ ਕੱਖੋਂ ਹੌਲੇ ਨੀਂ ਅੰਮੀਏ
ਬੱਸ ਯਾਦਾਂ ਰਹੀਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲੇ ਨੀ ਅੰਮੀਏ
ਮਾਸੂਮ ਜਿੰਦਾਂ 'ਤੇ ਢਾਹ ਚੰਦਰੀ ਕਿਸਮਤ ਇਹ ਕੈਸਾ ਕਹਿਰ ਗਈ
ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਤ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂ ਮਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ

ਨਾ ਧੀ ਤੋਰੀ, ਨਾ ਪੁੱਤ ਵਿਆਹੇ ਤੂੰ
ਨਾ ਨੂੰਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਮੀਏ ਹੁਕਮ ਚਲਾਏ ਤੂੰ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਂ ਮਾਂ, ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰੀਂ ਬੂਹੇ ਭੇੜ੍ਹ ਗਈ
ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਤ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂ ਮਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ

ਪੈ ਗਿਆ ਘਾਟਾ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ
ਹੈਪੀ ਤੇਰਾ ਨੀਂ ਅੰਮੀਏ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਰੋਵੇਗਾ
ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਕਰਦੀ ਅੰਮੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਅਚਾਨਕ ਮੁਖੜਾ ਫੇਰ ਗਈ
ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਤ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂ ਮਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ

ਓਹ ਮੁੱਦਤ ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ੍ਹ ਆਇਆ

2009-09-03T05:43:00.000-07:00

ਓਹ ਮੁੱਦਤ ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ੍ਹ ਆਇਆ
ਸਾਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਐ

ਮਹਿਕ ਓਹਦੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨੇ ਵਾਵਾਂ ਅੰਦਰਾਂ ਕਰਿਆ ਐ

ਨਾ ਮਿਲਾਈ ਰੱਬਾ ਨਾਲ ਉਹਦੇ
ਡੋਲਾ ਖਾ ਜੂ ਜੋ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਧਰਿਆ ਐ

ਹੁਣ ਧੁੱਪ ਓਹਦੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੀ
ਜੋ ਬਣ ਸੂਰਜ ਹੋਰਨਾਂ ਵਿਹੜੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਐ

ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ
ਓਹਦੇ ਜਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਹੈਪੀ ਕਿੰਨਾ ਖਰਿਆ ਐ

ਫੋਟੋ- ਖਾਨ, ਬਠਿੰਡਾ

ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

2009-08-20T22:59:00.001-07:00

ਬੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਉਭਰਕੇ ਆ ਜਾਣ ਜਜਬਾਤ ਜਦੋਂ
ਸਾਂਝੀ ਹੋਵਣ ਲੱਗਜੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰਬਾਤ ਜਦੋਂ
ਕੋਈ ਬੋਲ ਯਾਰ ਦਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੋਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਵਣ ਲੱਗਜੇ ਤਕਰਾਰ ਜਦੋਂ
ਬੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਪਿਆਰ ਜਦੋਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੀਂਦਰ ਚੈਨ ਨੈਣਾਂ ਚੋਂ ਖੋਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਫੁੱਲ ਪਿਆਰ ਦਾ ਖਿਲ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਖਿਆਲੀ ਦਿਲ ਮਰਜਾਣਾ ਸੱਜਣ ਦੇ ਖੋਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੈਪੀ ਸੌਦੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਯਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਸਦਕੇ ਪੀਰਾਂ ਦੇ
ਰੂਹ ਨਾਲ ਰੂਹ ਮਿਲਦੀ ਵਕਤ ਖਲੋਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ
ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

ਇਹ ਗੀਤ ਮੇਰਾ ਰਜਿਸਟਰਡ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਲੱਖ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਲੋ..ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਐ

2009-08-20T22:59:00.000-07:00

ਅਕਸ਼ੈ ਦੀ ਲੱਕੀ ਗਰਲ

2009-06-07T07:08:00.000-07:00

Akshay's Lucky Girl

ਖਿਲਾੜੀ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਕਸ਼ੈ ਕੁਮਾਰ ਅੱਜ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਜਗਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹਨ । ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੌਲੀਵੁੱਡ ਸੁੰਦਰੀ ਕੈਟਰੀਨਾ ਕੈਫ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਨਕਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੈਟਰੀਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਕਸ਼ੈ ਨੇ ਕਈ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਇਤਨੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਿੰਨੀ ਅਕਸ਼ੈ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕੈਟਰੀਨਾ ਕੈਫ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੈਟਰੀਨਾ ਕੈਫ਼ ਨੂੰ ਅਕਸ਼ੈ ਦੇ ਲਈ ਲੱਕੀ ਗਰਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਕਸ਼ੈ- ਕੈਟਰੀਨਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਫਿਲਮ 'ਹਮ ਕੋ ਦੀਵਾਨਾ ਕਰ ਗਏ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਜੋੜੀ ਦੀ ਹਰ ਫਿਲਮ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਨੂੰ ਛੋਹਵੇਗੀ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਖੂਬ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵਿਪੁਲ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਫਿਲਮ ਨਸਮਤੇ ਲੰਡਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜੋੜੀ ਦਾ ਦੁਹਰਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਆਧਾਰਿਤ ਫਿਲਮ ਨਮਸਤੇ ਲੰਡਨ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਕਸ਼ੈ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਕੈਟਰੀਨਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਟ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨਾ ਕੋਈ ਘਾਟੇ ਦਾ ਸੌਦਾ ਨਹੀਂ। ਤਦ ਹੀ ਤਾਂ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਿਤਾਰੇ ਦੀ ਫਿਲਮ 'ਤਾਰੇ ਜਮੀਂ ਪਰ' ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਜੋੜੀ ਨੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਜਿਹੇ ਸਿਤਾਰੇ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇਕੇ ਆਪਣੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦਾ ਲੋਹਾ ਮੰਨਵਾਇਆ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਪੁਲ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਫਿਲਮ ਸਿੰਘ ਇਜ਼ ਕਿੰਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਬਿਗ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਿਆ।

ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅੱਕੀ-ਕੈਟ ਦੀ ਜੋੜੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੀ ਜੋੜੀ ਹੈ। ਅਕਸ਼ੈ ਕੈਟਰੀਨਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਈ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇਸ ਜੋੜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁੱਝ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਤਾਂ ਅਕਸ਼ੈ ਕੈਟਰੀਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੁਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਜੋੜੀ ਮੈਗਾ ਬਜ਼ਟ ਫਿਲਮ 'ਬਲਿਊ' ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਆਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਫਿਲਮ 'ਦੇ ਦਨਾਦਨ' ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇਗੀ।

18 ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਇਨਸਾਫ਼

2009-05-21T01:17:00.001-07:00

ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਬਰਸੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼

18 ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹਾਸਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਵਸਥਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. 18 ਸਾਲ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਇਨਸਾਨ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਅ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ 18 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਾਂਗਰਸ ਸਵਰਗੀ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਂਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ 18 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਉਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਈਆਂ, ਜਿਸਦੇ ਤਹਿਤ ਅੱਜ ਤੋਂ ਡੇਢ ਦਹਾਕਾ ਪਹਿਲਾਂ 21 ਮਈ 1991 ਨੂੰ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਪੇਰੰਬਦੂਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਨਸਭਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲਿੱਟੇ ਦੇ ਇੱਕ ਆਤਮਘਾਤੀ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਖੋਹ ਲੈਣ ਸਨ. ਉਹ ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠਾ ਵਿਖਾਉਣਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਚੱਲੀਆਂ ਗਈਆਂ. ਮਗਰ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਣ ਲੋਕ ਸਨ ? ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਰੱਹਸ ਹੈ. ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰੰਤੂ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੀ 18ਵੀਂ ਬਰਸੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾਈ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹਿੰਸਕ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਤਾ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਟਾਈਗਰਸ ਆਫ ਤਮਿਲ ਈਲਮ (ਲਿੱਟੇ) ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵੇਲੁਪਿੱਲਈ ਪ੍ਰਭਾਕਰਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ. ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਹੱਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ. ਰਾਜੀਵ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੇਵਲ ਲਿੱਟੇ ਦਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਸੀਬੀਆਈ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜੀਵੰਤ ਹੈਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਲਮ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਨਗੇ. ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਪਰੰਤੂ ਜਾਂਚ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ. ਕੀ ਦੂਜਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਰਕਾਰ 23ਵੀਂ ਬਰਸੀਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਪਾਵੇਗੀ? ਜੇਕਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਇਤਨੇ ਸਾਲ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਜਨਮੇਂ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੀ ਦੇਣ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਰਾਜੀਵ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗਾ?

ਕਾਲੇ ਚਿੱਠੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ 'ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਮੌਤ'

2009-05-20T04:59:00.000-07:00

ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਠਿੰਡਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੁੱਝ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਖਰੀਦਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਿਆ. ਬੱਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ. ਜਿੱਥੋਂ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਖਰੀਦਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਠਿੰਡਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦਾ ਸਾਂ. ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਵਾਰ ਕੁੱਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਖਰੀਦਣ ਦਾ ਮਨ ਸੀ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਸੋਚਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਸਾਂ. ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰੰਤੂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਮੈਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ 'ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਮੌਤ' ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ. ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਏਦਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਨਾਵਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਨਾਇਕ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਹੱਤਿਆ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਬੱਸ ਜਦ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੱਤਰਕਾਰਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ. ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਲੇਖਕ ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ ਖੁਦ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਾਪਰੀਆਂ ਕੁੱਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਈ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਹਨ. ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਅੰਦਰ ਅਜੋਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ, ਦੁਰਗਤੀ, ਅਤੇ ਘਟਿਆ ਸੋਚ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਪੱਤਰਕਾਰਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਿਗੜ੍ਹਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ. ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਅਕੀਦਾ ਨੇ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਘੁਸਪੈਠ, ਡੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੌਦਾ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਸਿੱਖ ਸਮੁਦਾਇ ਅਤੇ ਡੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਝੜ੍ਹਪ 'ਚ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਰੋਲ, ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ, ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੈਸੇ ਦੇਕੇ ਰੱਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਕਾਰਣ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ. 'ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਮੌਤ' 'ਚ ਕੁੱਝ ਅਜਿਹੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਪਣੀ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮਦਾਹ ਕਰਨਾ ਦੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਵਰੇਜ ਦੇ ਰਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੱਲ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਵੱਡੇ ਟੈਲੀਵਿਜਨਾਂ, ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਧ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਦਾ ਮੁੱਦਾ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਕੀਦਾ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਖਾਊ ਪੀਊ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੋਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜੱਗ ਜਾਹਿਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰ ਲੇਖਕ ਵਧਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ.

ਅਕਸਰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ.....

2009-05-20T01:31:00.000-07:00

ਓਹ ਰੁਖ਼ ਕੈਸੇ ਹੋਣਗੇ ਹੁਣ
ਛਾਂ ਹੇਠ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡਿਆ ਮੈਂ
ਅਕਸਰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ
ਕਿਸੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਢੋਅ ਲਾਕੇ ।

ਫਿਰ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਓਹ ਰਾਹਾਂ
ਜਿੱਥੇ ਬਲਦ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਸੀ
ਜਾਂ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਝੱਲਿਆ ਹੋਇਆ
ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਓਹ ਸੱਥ ਥੇਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ,
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਹਿਫ਼ਲ ਜੁੜ੍ਹਦੀ ਸੀ
ਜਿੱਥੇ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਗੋਰੀ ਸੋਹਣੀ
ਹੀਰ ਮਜਾਜਣ ਦੀ ਤੁਰਦੀ ਸੀ।

ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਹਲ ਨਹੀਂ

2009-05-17T21:06:00.000-07:00

ਤਿਤਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ
ਅੱਜ ਵੀ ਖੇਡਦੀਆਂ ਨੇ
ਹਵਾਵਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ
ਅੱਜ ਵੀ ਛੇੜਦੀਆਂ ਨੇ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਹਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਦੀ

ਵਿਸਾਖੀ ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ,
ਦੀਵਾਲੀ ਦੀਵੇ ਜੱਗਦੇ ਨੇ
ਲੋਹੜੀ ਅੱਜ ਵੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਹਲ ਨਹੀਂ ਸੇਕਣ ਦੀ

ਮੰਦਰ ਵੀ ਨੇ, ਮਸਜਿਦਾਂ ਵੀ ਨੇ
ਗੁਰੂਦੁਆਰੇ ਵੀ ਹਨ,
ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਹਲ ਨਹੀਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਦੀ

ਘਰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਬੂਹਾ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਿਆ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਹਲ ਨਹੀਂ ਘਰ ਪਰਤਣ ਦੀ

ਕਠਪੁਤਲੀ ਬਨਾਮ ਪੰਜਾਬੀ ਖ਼ਬਰੀ ਚੈਨਲ

2009-05-14T00:56:00.000-07:00

ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੋਏ ਰਹੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੀ ਕਠਪੁਤਲੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ. ਇਹ ਚੈਨਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਹੱਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿੰਟੂ ਧੂਰੀ ਦੇ ਗੀਤ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, 'ਜਿਹਦੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਧਰੂ ਨਖ਼ਰੋ ਉਹ ਗੀਤ ਵਜਾਈ ਰੱਖਣਾ'. ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਇਹਨਾਂ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤੀ ਲੰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਰਕਾਰ ਗਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੇਤੇ ਹੋਵੇਗਾ ਨਿਊਜ਼ ਟੂਡੇ. ਕੈਪਟਨ ਦੀ ਹਾਂ 'ਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਵੀ, ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨੱਸ ਗਿਆ. ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਹਿੱਕ ਠੋਕਕੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਮ ਨਹੀਂ. ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰਿਤਾ ਵੀ ਉਂਝ ਤਰਲੇ ਕੱਢਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਬਰਜੀਤ ਚੀਮੇ ਦੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਅਣਜੰਮੀ ਕੁੜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ 'ਨਾ ਮਰੀ ਨਾ ਮਰੀ ਨੀਂ ਮਾਂ' ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਜਿਆਦਾਤਰ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਮਦਾਰੀ ਦੀ ਡੁੱਗਡੁੱਗੀ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੇਡ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਵੀਰੋ ਤੁਸੀਂ 1984 ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓ, ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਮੁੱਦੇ ਉਖਾੜਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ. ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਮਰੱਥਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਬਾਂਦਰ ਨਾਚ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਟੈਲੀਵਿਜਨਾਂ ਨੇ ਮਨਮੋਹਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਤੀਕ ਪੁੱਜ ਗਈ ਕਿ ਇੱਕ ਚੈਨਲ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਭੜਕਾਊ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੋਣ ਕਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣੀ ਪਈ. ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੇਬਲ ਉੱਤੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੈ. ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਣ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ 1984 ਦੰਗਿਆਂ ਆਧਾਰਿਤ ਫਿਲਮ ਹਵਾਏਂ ਨੂੰ ਕਰੀਬਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਇਤਨੇ ਵਾਰ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਗੁਜਾਰਕੇ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਮ ਜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਾਦਲ ਗੁਣਗਾਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਵਾਲਿਓ, ਪੱਤਰਕਾਰਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ ਨਾ ਬਣਾਓ. ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿੰਮੇਦਾਰੀ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਚਾਰੂ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਦੀ.

ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਦਿਲ ਦਰਿਆ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ

2009-05-09T21:30:00.000-07:00

ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਦਿਲ ਦਰਿਆ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਦਿਲ ਦਰਿਆ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਸੂਲ ਤੱਕ ਦਾ ਦਰਦ ਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਜਰਦੀਆਂ ਨੇ
ਖੁਸ਼ੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਹੱਸ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਨੇ
ਲੱਗਣ ਨਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸੇਕੇ ਤੱਤੀਆਂ ਤੇਜ ਹਵਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਪੁਆ ਦਿੰਦੀਆਂ
ਖੁਸ਼ੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਸਭ ਕੁੱਝ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ
ਹਰ ਰੀਝ ਪੁਗਾਉਂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਨੇ ਚਾਂਵਾਂ ਦੇ..
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਬੱਚੇ ਬੇਬੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖੇ ਨੇ
ਪਰ ਮਾਂਵਾਂ ਬੋਲ ਨਾ ਕਦੇ ਕੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖੇ ਨੇ
ਬੜੇ ਹੀ ਕਾਰਨਾਮੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਿਕਲੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ
ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਦੇ

ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ

2009-04-28T20:26:00.000-07:00

ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ
ਪਹਿਲੀ ਤੱਕਣੀ ਦਿਲ ਦੇ ਬੈਠਾ
ਹੋ ਗਈ ਵਾਰਦਾਤ ਜੋ ਹੋਣੀ ਸੀ
ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਿਲ ਮਿਲਿਆ
ਆਖ਼ਰ ਨੈਣੋਂ ਨੀਂਦਰ ਖੋਹਣੀ ਸੀ
ਹਰ ਸ਼ੈਅ 'ਚੋਂ ਨਜਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਸੂਰਤ ਉਸਦੀ
ਨੈਣੀਂ ਵੱਸ ਗਈ ਇਂਝ ਮੂਰਤ ਉਸਦੀ
ਹਰ ਬੋਲ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ
ਇਸ਼ਕ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ
ਫਿਰ ਦਰਾਰ ਆਈ
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਈ
ਓਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ
ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਹੱਥ ਯਾਰ ਆਈ
ਸੁਣਦਿਆਂ ਦਿਲ ਨੇ ਟੁੱਟਣਾ ਸੀ
ਆਖ਼ਰ ਨੈਣੋਂ ਨੀਰ ਸੁੱਟਣਾ ਸੀ
ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਬਾਂਹੋਂ ਫੜ੍ਹ ਮੈਂ
ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਦੀ ਲਈ ਕਾਇਰ ਬਣ ਗਿਆ
ਰਾਂਝੇ ਵਾਂਗੂੰ ਜੋਗੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਹੈਪੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ਾਇਰ ਬਣ ਗਿਆ

ਭਗਤ ਸਿਆਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ

2009-03-22T20:10:00.000-07:00

ਕਿਸੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ ਹੈ,
ਨੀ ਜੰਮਣੇ ਪੁੱਤ ਭਗਤ ਸਿਆਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ

ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਓਏ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੇਰਾ
ਜਿਸਨੇ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਫਰੰਗੀ ਡੇਰਾ